اگر ندانی به‌کجا می‌روی

بارها و بارها شنیده‌اید که اتفاقا وقتی بی‌برنامه راهی سفر شده‌اید، خیلی بیشتر به مسافران خوش گذشته است. البته این را شاید فقط و فقط بتوان در ایران تجربه کرد؛ چراکه اگر شما هتلی را در شهری رزرو کردید، نباید زیاد به این اطمینان داشته باشید که وقتی به محل هتل رسیدید، اتاق خالی در انتظارتان باشد. این را می‌شود توفیق اجباری نامید! یعنی اگر هتل رزرو شده‌تان محل اقامت اشخاص دیگری بود، زیاد سخت نگیرید، روش امتحان شده و جواب گرفته چادر مسافرتی را امتحان کنید. برای همین اگر کسی با کنایه به شما گفت که چرا وقتی هتل رزرو کرده‌اید، با خودتان چادر می‌برید! زیاد به دوست‌تان خرده نگیرید و بدانید در این میان کسی که اهل سفر نیست، آن دوست‌تان است نه شما.

می‌توانید پا را از این هم فراتر بگذارید و بی‌برنامگی را به عنوان یک روش مسافرتی امتحان کنید؛ یعنی حتی مقصدتان را هم معلوم نکنید! بروید ترمینال و اولین اتوبوسی که به هر مقصدی در حال حرکت است، انتخاب کنید و روانه آن شهر شوید. در میان راه می‌توانید از جذابیت‌های مقصد مشخص شده‌تان بپرسید. البته این راه را ما به شما توصیه نمی‌کنیم و در حد همان پیشنهاد می‌ماند.

این‌طوری است که شما بدون هیچ ذهنیت خاصی از مقصدتان راهی آنجا شده‌اید و اگر دیدید که این راه جواب می‌دهد، تکرارش کنید که تکرار در سفر، تنها چیزی است که از جذابیت‌های اولیه آن کم نمی‌کند. البته این روش دوستی است که قرار بود از سر کوچه ماست بخرد و سر از ترکمن صحرا درآورد!

تکراری که در سفر می‌تواند از لذت ابتدایی سفر کم کند، همان کلیشه‌هایی است که همه مسافران آن را امتحان می‌کنند؛ یعنی اگر راهی اصفهان هستید، فهرست دیدارهایتان از اماکن تاریخی را به آثار معروف و شناخته شده محدود کنید. البته منظورم این نیست که بی‌خیال دیدن مسجد جامع، چهل ستون و منارجنبان شوید، منظور این است که می‌توانید با یک اتومبیل راهی باتلاق گاوخونی هم بشوید و ببینید که این تالاب هرچقدر شهرتی به هم نزده است؛ اما جذابیت‌های فراوانی دارد. این نمونه را تعمیم دهید به هر کجا که سفر کردید. جواب نگرفتید با من!

2ـ انتخاب درست وسایلی که همراه خود به سفر می‌برید، از لازمه‌های سفر است. یعنی اگر مجبور شدید در سفر زیر باران و در سرما شب را به صبح برسانید، این کار را انجام دهید؛ اما مبادا که در سفرتان دوربین عکاسی همراهتان نبرید، اگر کیفیت دوربین موبایلتان خیلی هم بالا باشد، اصلا فکر این را هم نکنید که خودتان را محدود به موبایلتان کنید. چرایش را وقتی متوجه می‌شوید که عکس‌هایتان را چاپ کردید؛ یا حتما ابزاری که بتوانید با آن موسیقی گوش کنید همراهتان ببرید. اگر واکمن و ام‌پی‌تری‌پلیر و سی‌دی‌من ندارید، یک ضبط دوکاسته قرض بگیرید و آن را در کوله‌بارتان بگذارید. این پیشنهاد بیش از آن‌که ساده‌لوحانه و مسخره به نظر برسد، حاکی تایید و تاکید فراوان ما در همراه بردن ابزار لازم سفر است. باور کنید پشیمان نمی‌شوید.

انتخاب موسیقی برای سفر (حداقل در ایران) هم از آن موضوعاتی است که تخصص می‌خواهد؛ هرچند هر مسافری بنا به ذوق و علاقه‌اش به نوع موسیقی دلخواهش می‌تواند آن را انتخاب کند؛ اما برخی از گزینه‌ها هستند که پیر و جوان نمی‌شناسد. به عنوان مثال اگر شما هیچ علاقه‌ای به موسیقی سنتی هم ندارید؛ اما به زور هم که شده این مورد را امتحان کنید و وقتی دارید روی شن‌های کویر قدم می‌زنید، به جای آهنگ‌های شیش و هشت وطنی، زخمه‌های کمانچه‌ای را به گوش جان نوش کنید که لذت تصویر روبه‌رو را برای شما دوچندان می‌کند؛ چه بخواهید، چه نخواهید! باور کنید.

این خودش می‌تواند پیشنهاد خوبی باشد برای شرکت‌های تولید موسیقی که همتی کنند و با ذوقشان بسته پیشنهادی برای سفر تهیه کنند. البته به شرطی که اهل سفر باشند یا بهتر این‌که نظر آنهایی را که وقت زیادی برای سیر و سفر می‌گذارند، از موسیقی‌های پیشنهادی‌شان برای سفر بپرسند. البته پرواضح است که مناطقی که صاحب موسیقی‌اند، نیازی به پیشنهاد ندارد؛ یعنی مثلا اگر شما در قوچان بودید، نکند بی‌خیال شنیدن دوتار این خطه شوید که اگر این اتفاق افتاد، شک نکنید که نیمی از لذت سفر را نبرده‌اید.

میثم اسماعیلی