آمده‌ایم تا نو باشیم...

اجرای صبحی دیگر برخلاف برنامه‌های روتین و معمول صبحگاهی، شیوه‌ای نو را در پیش گرفته و با تعریف کلاسیک اجرا در تلویزیون فاصله دارد. چگونه به این سبک و سیاق جدید رسیدید؟

واقعیت این است از همان ابتدای کار، چندان روی نوع و تعریف اجرایمان پافشاری نکردم. معتقدم رسانه‌ها با تنوع و سطحی همه گیر در دنیای امروز تو را مجاب می‌کنند به شکلی نو با مخاطب ارتباط برقرار کنی و نوع اجرایی که من و نیما کرمی در برنامه صبحی دیگر پیش گرفته ایم، به حضورمان در برنامه صبح رادیو بر می‌گردد که باعث شد به این شکل ارتباطی با بیننده برسیم؛ چراکه سلیقه مخاطب دیگر فرم کلاسیک اجرا را در هیچ برنامه‌ای نمی‌پذیرد.

من هر شب پیامک مخاطبان را مرور می‌کنم تا به جواب همین پرسش برسم. از جمله نقاط قوتی که به زعم مخاطب در اجرای این برنامه محسوس است، بده بستان‌های ما دو نفر و تعاملی است که در گپ و گفت‌های موضوعی خود داریم و این گفت‌وگوها، چه شوخی و چه جدی به مذاق مخاطب خوش آمده است.

شاید میزان خاصی از طنز در اجرای تکی من دیده نشود، اما در اجرای دو نفره جای کار بیشتری دارد و سبک و سیاق نیما باعث می‌شود محسوس‌تر باشد و با ایجاد موقعیت‌های خنده‌آور، به ایجاد فضایی شاد و پر نشاط در ساعات صبحگاهی بینندگان بینجامد. از طرفی در این فضا می‌توان ماهیت آموزشی برنامه را بخوبی در اختیار مخاطب گذاشت. اگر ما در برنامه‌ای با ماهیت دیگری حضور داشتیم، تا این حد شاد نبودیم. در ضمن هیچ‌گاه برای ایجاد موقعیت‌های طنز، برنامه‌ریزی نمی‌کنیم و این فضا کاملا در لحظه روی آنتن اتفاق می‌افتد.

نیما از معدود مجریانی است که به هیچ وجه اصراری بر دیده شدن ندارد و برای حضور پررنگ خودش در برنامه تلاش نمی‌کند و دیگری را در این خصوص مزاحم نمی‌داند. اجرا در کنار او فرصت خوبی بود تا دیده شوم و بخش اعظمی از این شرایط را نیما فراهم می‌کند.

پیشنهاد همیشه هست، ولی من فقط به صبحی دیگر فکرمی کنم و تمام ذهنیت خود را به این برنامه معطوف کرده‌ام. تلاش می‌کنم دچار روزمرگی نشوم و حرف تازه‌ای داشته باشم. به عنوان مجری این حق را برای خودم قائل نیستم، در شرایطی که مخاطبم حتی در ساعت 2 نصف شب، به صبحی دیگر فکر می‌کند و برای ما پیامک می‌فرستد، توجه خود را به برنامه‌ای دیگر معطوف کنم.