خودزنی در واترپلو

حضور مربیان طراز اول دنیا در رشته‌های مختلف ورزش ایران حتی اگر به صورت مقطعی هم بوده، تاثیرات مثبت خود را نشان داده است. به عنوان نمونه پس از جدایی گائیچ، مربی پروازی تیم ملی والیبال نیز افکار و ردپایش در تیم ملی دیده شد و حسین معدنی تحت تاثیر تفکرات این مربی شناخته شده خارجی، تیم ملی را برای دو سال بخوبی هدایت کرد. این مهم را نه تنها موافقان او که منتقدانش نیز بارها مطرح کرده‌اند. این روزها، نتایج درخشان تیم ملی والیبال، اوجگیری فوتبال و ظهور بارقه‌های امید در هندبال همگی مهر تاییدی بر حضور مربیان روز جهان در ورزش ایران است، ورزشی که برای اوجگیری چاره‌ای جز قرار گرفتن در مسیر علمی شدن ندارد، چون با شیوه‌های سنتی ره به جایی نخواهد برد. پائولو مالارا هم که در زمان رئیس سابق فدراسیون شنا به عنوان یکی از شناخته شده‌ترین مربیان دنیا در راس تیم ملی واترپلو قرار گرفت، تنها یک ماه پس از برعهده گرفتن این مسوولیت تیم ایران را در کاپ فینا نایب قهرمان کرد؛اما از فردای برکناری آیت اللهی، زمزمه‌های برکناری این مربی بزرگ به بهانه حقوق بالایش به گوش می‌رسید تا دیروز رسما خبر برکناری‌اش روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گیرد.

هر چند استفاده از مربیان بزرگ و شناخته شده در هر رشته‌ای، هزینه‌های خاص خود را خواهد داشت، اما یقینا نباید صرف پول مانع استفاده از مربی کارآمدی شود که می‌تواند با انتقال تجارب خود، جایگاه واترپلوی ایران را ارتقا دهد. در مجموع با توجه به اخباری که از فدراسیون شنا، شیرجه و واترپلو مخابره می‌شود به نظر می‌رسد دوباره چرخه تکراری مربیان ملی در این فدراسیون در حال تکرار است تا این وضعیت هر روز مبهم‌تر شود.

امید توفیقی / گروه ورزش