مسمومیت با مسکالین

دوز معمول: دوز معمول مسکالین، 200 تا 500 میلی‌گرم است که برای تأمین این دوز باید 3 تا 12 عدد از پولک‌های پیوت مصرف شود.

تابلوی بالینی: علائم و نشانه‌های اولیه مانند تهوع و استفراغ، ناراحتی شکمی، تعریق، سیاهی رفتن چشم‌ها، عدم تعادل و سردرد است. عمدتاً این علائم در مدت 2 ساعت برطرف می‌شوند. ماده محرک مسکالین باعث تحریک سیستم عصبی سمپاتیک در بدن می‌شود. سیستم سمپاتیک در مقابله با هر نوع استرس و هیجانی فعال می‌شود تا بدن توانایی تقابل با شرایط را داشته باشد. ضربان قلب و فشارخون افزایش می‌یابد. مردمک گشاد شده و گُرگرفتگی در صورت قابل مشاهده است. موهای روی تن فرد سیخ، عضلات سفت و دمای بدن افزایش می‎یابد. اثرات توهم‌زایی آن ممکن است به صورت لذت‌بخش یا عذاب‌آور باشد که این حالات به خلق غالب و انتظارات استفاده کننده و عوامل محیطی برونی بستگی دارد. اثرات توهم‌زایی آن مشابه ال‌اس‌دی بوده که بعد از چند ساعت شروع شده و 6 تا 12 ساعت به طول می‌انجامد.

عوارض: مواردی از مرگ به علت رفتارهای غیرطبیعی ناشی از مصرف مسکالین گزارش شده است، اما بندرت ناخوشی یا مرگ و میر ناشی از اثر ماده توهم‌زا دیده می‌شود.

تشخیص: تست‌های مرسوم قادر به شناسایی ماده توهم‌زا نبوده و برای تشخیص علاوه بر توجه به علائم باید ماده مصرفی را جهت بررسی به آزمایشگاه فرستاد.

اقدامات درمانی: به عنوان فردی که با فرد مسموم با ماده توهم‌زا برخورد دارید باید این نکته را در ذهن داشته باشید که به دلیل توهمات ناشی از دارو ممکن است فرد برای خود یا اطرافیان آسیب‌رسان باشد. بنابراین اولین اقدام توجه به این موضوع است که فرد تصمیم به آسیب دارد یا نه؟ دوم این‌که، آیا وسیله (چاقو) یا موقعیتی (سقوط از بلندی) برای آسیب وجود دارد؟ سوم این‌که، آیا امکان تغییر در شرایط هست؟

افراد با علائم مسمومیت باید به مرکز مسمومیت برای بررسی بالینی و آزمایشگاهی انتقال داده شوند. برای کاهش توهم آنها از انواع آرام‌بخش‌ها استفاده می‌شود. آرام‌بخش‌ها علاوه بر توهم روی علائم تحریک دستگاه عصبی و تغییر در فشارخون نیز اثر درمانی دارند.