درمان عصب دندان

در بخش خارجی دندان مینا قرار گرفته که سخت‌ترین ماده در بدن است.در زیر مینا ماده‌ای به نام عاج قرار دارد که بخش عمده دندان را تشکیل می‌دهد. عاج از لوله‌های بسیار ریزی تشکیل شده که ارتباط بین مینا و بخش مرکزی دندان یعنی عاج را برقرار می‌کند. به این لوله‌ها توبول‌های عاجی گفته می‌شود.

اگر مینای دندان دچار مشکل شود توبول‌های عاجی تحریک شده و آن را به مرکز دندان می‌رسانند. نتیجه این تحریکات بروز درد‌های دندانی است که با تحریکات حرارتی یا شیرینی آغاز می‌شود.

با افزایش صدمات، تحریک بیشتری اتفاق می‌افتد و با افزایش تعداد باکتری‌ها و سموم مترشحه از آنها این مواد از طریق همین توبول‌های عاجی به مرکز دندان می‌رسد و باعث عفونی شدن بافت مرکزی دندان یعنی پالپ می‌شود. هنگام عفونت با توجه به تغییر میزان گردش خون، فشار داخل دندان افزایش پیدا می‌کند و افزایش این فشار باعث ایجاد دردهای شدید می‌شود که تنها راه درمان صحیح، درمان عصب دندان است. در این موارد درمان‌های دارویی کارساز نیستند.

اگر در این مرحله دندان درمان نشود با توجه به محدود بودن امکان خون‌رسانی، بافت پالپ دندان به مرور از بین می‌رود، نتیجه این است که ممکن است برای مدتی دندان درد از بین برود و فرد تصور کند که مشکلش حل شده است در حالی که نفوذ میکروب‌ها به بخش انتهایی‌تر ریشه ادامه یافته و در نهایت در نوک ریشه و در استخوان اطراف ریشه عفونت ایجاد می‌کند. با گسترش این عفونت مجددا درد شدید آغاز شده و فرد با صورت ورم کرده برای درمان مراجعه می‌کند بدیهی است که درمان در این مرحله سخت‌تر و پرهزینه‌تر بوده و شانس درمان نیزکمترخواهد بود.

ذکر این نکته مهم است که صدمات وارده به پالپ دندان همیشه پوسیدگی و میکروب نیست بلکه گاهی اعمال فشارهای سنگین تحریکات حرارتی، برخی از عادات، تحریکات ناشی از تماس‌های پیش‌رس به دلیل رابطه غلط دندان یا پرکردگی‌های بلند نیز می‌توانند باعث صدمه به عصب دندان شوند.