گردشگری با چاشنی هیجان

کشورهای مختلف هم تا می‌توانند برنامه می‌ریزند و تلاش می‌کنند تا به طریقی گردشگر بیشتری را به درون مرزهای خود بکشانند.

یکی از راه‌های جدید، جذب گردشگران جوانی است که عاشق هیجان هستند.

بازی‌ها و ورزش‌هایی مانند بانجی‌جامپینگ، فیل‌سواری و مسابقات شتر سواری، رانندگی روی شن و بتازگی مسابقات ماشین‌های کنترلی از این گروه هستند.

گردشگران زیادی از گوشه و کنار جهان به کشورهایی سفر می‌کنند که چنین امکاناتی دارند تا در عصر هیجان، به خواسته‌های خود جامه عمل بپوشانند. اگر شما هم عاشق سرعت و هیجان هستید همیشه چند انتخاب فوق‌العاده در اختیار دارید. اول این‌که قید خیابان‌های شهر را بزنید و مثل راننده‌های حرفه‌ای با پیست‌های Race دست و پنجه نرم کنید.

دوم آن که از ماشین‌های واقعی و پیست هم چشم‌پوشی کنید و دست به دامن یکی از همین نرم‌افزارهای پرطرفدار اتومبیلرانی شوید؛ به‌این‌صورت خرج سوخت و استهلاک اتومبیل خود را می‌توانید پس‌انداز کنید و به زخم‌های دیگر زندگیتان بزنید، اما انتخاب سوم وقتی میسر می‌شود که نتوانید پشت میز رایانه دوام بیاورید. آن وقت باید یک ماشین رادیو ‌کنترلی برای خودتان دست و پا کنید و با آن دریفت بزنید.

دنیای این ماشین‌ها آنقدر جذاب و هیجان‌انگیز است که نه تنها جوان‌تر‌ها که آدم‌های پا به سن‌ گذاشته‌ را حسابی وسوسه می‌کند. آدرنالین، سرعت و پرواز همه در ماشین‌های C ـ R خلاصه شده است. iمان که حالا جزء جاذبه‌های گردشگری شناخته می‌شود.

اگر فکر می‌کنید ماشین‌های کنترلی فقط یک اسباب بازی پر سروصدا هستند، اشتباه کرده‌اید. این وسایل به ظاهر ساده قدمتی 50 ساله دارند و پس از اختراع موتورهای مینیاتوری تکامل یافتند. اکنون هدایت ماشین‌های کنترلی یا همان C ـ R‌‌ها علاوه بر این‌که یک وسیله سرگرم کننده محسوب می‌شوند یک رشته ورزشی هم به شمار می‌رود و همه ساله در کشورهای مختلف جهان علاقه‌مندان زیادی را دورهم جمع می‌کند.

آمار دقیقی وجود ندارد که به ما ثابت کند اولین ماشین کنترلی با موتور سوختی چه وقت به ایران آمد، اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ورود جدی این قبیل ماشین‌ها به کشور قدمتی بیش از 15 سال دارند.

آن زمان دارندگان ماشین‌های کنترلی بجز کوچه‌ها و خیابان‌های شهر نمی‌توانستند در محل دیگری با این وسایل کار کنند. علاقه‌مندان به مسابقه با این ماشین‌ها هم با صرف هزینه‌های زیاد به اروپا یا امارات سفر می‌کردند. علت این بود که آن موقع در ایران جایی برای عرضه و استفاده از این وسایل وجود نداشت. در سال 88 پس از انجام نیازسنجی و برنامه‌ریزی، نخستین باشگاه ماشین‌های کنترلی R – C در مجموعه تیراندازی ساصد دایر و از همان ابتدا با استقبال علاقه‌مندان روبه‌رو شد.

نخستین پیست‌های استاندارد ویژه ماشین‌های کنترلی فعلا در همین مجموعه دایر است. در واقع 2 پیست 2700 متری آفرود و 1200 متری آنرود برای ماشین‌های کنترلی وجود دارد. در قسمت ماشین‌های کنترلی هر جمعه یک مسابقه در کلاس‌های مختلف برگزار می‌شود. همچنین به مناسبت‌های مختلف مسابقه جایزه بزرگ هم داریم که بیش از 80 نفر در آن حضور دارند. هدف این است تا علاقه‌مندان و بویژه جوانان و نوجوانان بتوانند با این ماشین‌ها آشنا شده و یک تفریح اجتماعی و فوق‌العاده هیجان‌انگیز را تجربه کنند.

اگر به ماشین‌های رادیوکنترلی یاC ـ R علاقه‌مندید بهتر است بدانید که این وسایل ویژگی‌های بسیار جالبی دارند که برخی از آنها حتی در پیشرفته‌ترین خودرو‌های سوپر اسپرت جهان هم پیدا نمی‌شود. ماشین‌های کنترلی معمولا با دو پیشرانه الکتریکی و سوختی به فروش می‌رسند. معمولا ماشین‌های الکتریکی را افراد مبتدی انتخاب می‌کنند؟

چرا که قیمت آنها پایین است و برای راه‌اندازی دردسر کمتری دارند. این ماشین‌ها تا رده سنی 16 سال مناسب است و پس از آن مدل‌های مجهز به موتور سوختی پیشنهاد می‌شود.

C ـ Rهای سوختی را می‌توانید با 2 پیشرانه پرقدرت تهیه کنید که یکی از آنها با بنزین معمولی و دیگری با سوخت نیترو کار می‌کند.

مدل‌های نیترو به دلیل وجود الکل احتراق بالایی دارند و در نتیجه قدرت خارق العاده‌ای تولید می‌کند.

اگر بدانید که برخی از این ماشین‌ها در زمان 1/3 ثانیه شتاب می‌گیرند و به سرعت 100 کیلومتر در ساعت می‌رسند حتما مغزتان سوت می‌کشد. همین انعطاف‌پذیری باعث شده تا به نرمی یک خودروی فرمولای واقعی به سرعت 130 کیلومتر بر ساعت برسند.

ماشین‌های رادیوکنترل مانند بسیاری از اتومبیل‌های پیشرفته‌ای که امروز در خیابان‌های شهر می‌بینیم در کلاس‌های مختلف تولید شده‌اند. آن‌طور که کارشناسان فنی باشگاه ATV به ما توضیح دادند ‌ بین خانواده این ماشین‌ها 3 کلاس اصلی Offroad یا صحرایی، Onroad یا خیابانی و Buggy یا چندمنظوره تعریف شده است و هر کدام از آنها قابلیت‌های ویژه‌‌ای دارند.

با این وجود حرفه‌ای‌ها بیشتر ماشین‌های باگی را انتخاب می‌کنند؛ چرا که به رغم پیچیده بودن قطعاتشان قابلیت تبدیل شدن به یک قهرمان قدرتمند آفرود یا آنرود را دارند.

همه این ماشین‌ها مشابه یک خودروی بیابانی از مکانیزم چهارچرخ متحرک یا 4WD سود می‌برند. این قابلیت به کاربر اجازه می‌دهد تا ماشین خود را با حداکثر سرعت از پیچ‌ها، سکوهای پرش و دیگر موانع تعبیه‌شده در مسیر مسابقه عبور دهد.

فراموش نکنید که خریدن هر کدام از این ماشین‌ها بین 180 هزار تا 4 میلیون تومان برایتان آب می‌خورد.

ماشین‌های رادیوکنترلی اگر چه یک وسیله تفریحی جذاب برای جوان‌ها محسوب می‌شود، می‌تواند به رونق صنعت گردشگری ورزشی هم کمک کند.

علاوه بر این توسعه پیست‌های ماشین‌های کنترلی این امکان را می‌دهد تا گردشگری یک‌روزه رونق بیشتری بگیرد. وسعت زیاد اراضی قابل بهره‌برداری این رشته در ایران از دیگر مواردی است که می‌‌تواند فرصت جذب گردشگران خارجی را فراهم کند.

سالانه بیش از 100 هزار نفر گردشگر از نقاط مختلف جهان به امارات می‌روند تا این رشته ورزشی و تفریحی را در پیست‌های مصنوعی این کشور بسیار کوچک تجربه ‌کنند. این در حالی است که حضور آنها بدون احتساب مخارج رفاهی و صرفا برای استفاده از پیست‌های C ـ R در مدت زمانی محدود بین 50 تا 300 دلار هزینه دارد. این رقم در زمان برپایی مسابقات از مرز 500 دلار برای هر شرکت‌کننده می‌گذرد، این در حالی است که متوسط هزینه‌ برای حضور در پیست‌های ایران از 40‌ دلار بیشتر نمی‌شود.

اکنون زیرساخت‌های اولیه این رشته ورزشی و تفریحی در کشور ایجاد شده و بسیاری از شهرهای کشور بویژه اصفهان، مشهد، تبریز، اهواز، کرمان، یزد و جزیره کیش از توانمندی و ظرفیت‌های بالقوه‌ای برای این مورد برخوردارند. به‌نظر می‌رسد این رشته به سرعت ‌بین جوانان گسترش می‌یابد و به یک امکان بالفعل برای جذب گردشگر تبدیل شده است.

ما می‌توانیم در این رشته گردشگری ورزشی، حرف اول را در منطقه بزنیم؛ اگر برای این کار برنامه داشته باشیم وگرنه بزودی در کشورهای دیگر منطقه شاهد برگزاری مسابقات مختلف خواهیم‌بود.

مهرزاد زندگانی