کدام بدون پیش شرط ؟

اعلام درخواست برای تشکیل کشور مستقل فلسطین در مرزهای 1967 و پذیرش آن به عنوان عضو دائم سازمان ملل اساس این مسئله را تشکیل می‌داد. سرانجام ابومازن رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین جمعه این درخواست را به سازمان ملل ارائه کرد و در نهایت بن کی مون دبیر کل سازمان ملل متحد از ارجاع پرونده به شورای امنیت خبر داد.

در کنار این تحولات رویکرد صهیونیستها به آغاز به اصطلاح روند سازش و گفت‌وگو امری قابل توجه است. آنها در این ادعا یک اصل را مورد تاکید قرار داده‌اند و آن اینکه مذاکرات بدون پیش شرط باید باشد.

هر چند  که صهیونیست ها برآنند تا این امر را نشانه‌ای بر صداقت خود برای آغاز روند سازش عنوان دارند اما بررسی سیاست‌ها و روند تحولات نشانگر فریب کاری دیگر آنها است که در نهایت بخش‌های دیگری از حقوق فلسطینی‌ها را نابود خواهد کرد.

مسئله اساسی آن است که به دلیل تضمین‌هایی که در گذشته تشکیلات خودگردان به صهیونیست‌ها داده است دیگر شروطی نمانده که صهیونیست‌ها آنها را طلب کنند بگونه‌ای که منافع آنها اکنون در مذاکرات بدون پیش شرط است.

مقصود آنها از این واژه سازی آن است که هنگام روند سازش تاکیدی بر به نتیجه رسیدن مذاکرات نباشد و شکست مذاکرات بخشی از آن باشد. در همین حال خواست جامعه جهانی مبنی بر لزوم تعلیق شهرک سازی صهیونیست‌ها در کرانه باختری و قدس در کنار توقف حملات به غزه نیز مطرح نباشد و صهیونیست‌ها به نام مذاکرات بدون پیش شرط بتوانند به شهرک سازی و سرکوب‌های خود ادامه دهند.

مفهوم نهایی این امر آن می‌شود که صهیونیست‌ها به نام مذاکرات بدون پیش شرط در حالی که خود را ناجی صلح معرفی و به نوعی افکار عمومی را از تحولات فلسطین دور می‌سازند بتوانند به اشغالگری های خود ادامه دهند. سناریویی که در گذشته نیز صورت گرفته و لطمات بسیاری بر حقوق فلسطینی‌ها وارد ساخته است.

این نکته قابل ذکر است که صهیونیست‌ها هر زمان بخش هایی از اشغالگری خود را اجرا کرده‌اند و یا از سوی جامعه جهانی تحت فشار قرار دارند برای کاهش چالشهای خود به روند سازش روی آورده تا در لوای به تثبیت اشغالگری و کاهش فشارهای جهانی دست یابند. بر این اساس اقدام کنونی آنها را باید به نوعی تکرار این روند دانست که با ادعای مذاکرات بدون پیش شرط اجرا می‌شود که بیداری فلسطینی ها و جهان اسلام برای مقابله با آن امری ضروری است.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین