پرستار نمونه باشید

انسان‌ها در برابر بیماری و کسالت عکس‌العمل‌های مختلفی از خود بروز می‌دهند، برخی مظلوم و کم‌حرف می‌شوند و گوشه‌ای به خواب می‌روند، برخی آه و ناله می‌کنند و دائما از بیماری شکایت دارند و برخی نیز عصبی می‌شوند و بداخلاقی می‌کنند. به عنوان کسی که قرار است از یک بیمار مراقبت کنیم باید بدانیم مریضمان در کدام دسته قرار می‌گیرد. اگر در دسته بیماران مظلوم است به احتمال زیاد کمتر به خود توجه می‌کند و ما باید بیشتر مراقب او باشیم. اگر در دسته دوم است احتمالا بیشتر از دردی که از بیماری دارد آه و ناله می‌کند. پس نباید او را سرزنش کنیم و سرش غر بزنیم. باید به او توجه زبانی کنیم و بگوییم می‌دانیم چقدر درد دارد و کنارش هستیم تا بتواند درد را تحمل کند. این بیماران پرستاری می‌خواهند که دائما با آنها همدردی کند و اما بیماران دسته سوم که زود عصبانی می‌شوند و داد و بیداد می‌کنند بهترین راه در برابر آنها سکوت است، چون نه می‌شود رفتارشان را تایید کرد و نه به خاطر شرایط بیماری‌شان می‌شود آنها را سرزنش کرد. پس بهتر است در برابر این بیماران مثل یک ربات پرستار رفتار کنیم و به وظایف پرستاری خود برسیم بدون این‌که از او چیزی بپرسیم یا مجبورش کنیم کاری انجام دهد. بیشتر ما وقتی بیمار می‌شویم دوست داریم خود را به دوران کودکی‌مان برگردانیم و از همان نوازش‌های مادرانه برخوردار شویم، اما یادتان باشد افراد بالغ می‌دانند چه به ضررشان هست و چه نیست. پس در خوردن دارو یا رعایت نکاتی که پزشک گفته زیاد از حد به بیماران لجباز اصرار نکنید چرا که این اصرار شما همراه با انکار آنها می‌شود و به لجبازی آنها دامن می‌زند. وقتی یک بار به بیماری گوشزد کردید که قرصش را بخورد، ولی نخورد دیگر اصرار نکنید. سلامت هر کس باید برای خودش از همه مهم‌تر باشد. پس کاسه داغ‌تر از آش نشوید. به او بفهمانید سلامتش ارزش دارد و نباید از سر لجبازی به آن بی‌اهمیتی کند.

پرستار مهربانی باشید. آستانه تحمل بیماری در همه یکسان نیست و به هر‌حال بیمار شدن انسان را فرسوده و نیازمند می‌کند، چه از لحاظ روحی و چه از لحاظ جسمی. پس بیمار را درک کنید و گاهی به او حق بدهید که منطقی رفتار نکند. هر گاه احساس خستگی کردید راهی برای استراحت بیابید و حتما استراحت کنید تا بتوانید خوب پرستاری کنید. خودتان را فراموش نکنید و به سلامت خود نیز اهمیت دهید تا بتوانید به نحو احسن از بیمارتان پرستاری کنید. همچنین از دیگران نیز کمک بخواهید و برخی کارها را به دیگران بسپرید تا فشار زیادی را متحمل نشوید.

ممکن است بر اثر خستگی جسمی روحیه‌تان کسل‌شده باشد، اما یادتان باشد این شمایید که باید به بیمارتان روحیه بدهید و او را سرحال بیاورید. امروزه تمام پزشکان بر این باورند که روحیه بیمار کمک زیادی به بهبود او می‌کند و بیمارانی بسیاری که با وجود قطع امید پزشکانشان توانسته اند با امید و روحیه بالا بر بیماری خود غلبه کنند.

این طبیعی است که شما نیز از حال بیماری یکی از نزدیکانتان ناراحت و غمگین باشید، اما نباید این ناراحتی را به بیمار نشان دهید و او را نیز ناامید کنید. شما باید به بیمارتان امیدواری دهید و دائما به او گوشزد کنید که بیماری‌اش از بین می‌رود و او نیز مانند دیگران به زندگی ادامه می‌دهد.

به بیمارتان استرس وارد نکنید. اگر پزشک او مساله‌ای را با شما در میان می‌گذارد که فکر می‌کنید دانستنش می‌تواند روحیه بیمارتان را از بین ببرد، بهتر است مساله را با او در میان نگذارید یا حداقل به نحوی بیان کنید که بیمار مضطرب نشود.

حدیث‌السادات میرزایی