سرمایه‌های واقعی زندگی

نشستم و دفترها را جلویم گذاشتم و شروع کردم به ورق زدن؛ اسامی دوستان و فامیل و آشناها پشت سر هم ردیف شده بود؛ از «الف» تا «ی». دفتر اول که تمام شد سراغ دومی رفتم و پس از دومی نوبت دفتر سوم شد.

در میان آن اسم‌ها کسانی را به یاد آوردم که چند سالی می‌شد از آنها بی‌خبر بودم. چند نفری هم از این جهان به سرای دیگر رخت بربسته بودند. چشم‌هایم روی بعضی صفحات می‌ماند و از روی همان صفحه و همان نام، به سال‌های سال پیش می‌رفتم؛ به دور دست‌هایی که حالا چونان تابلویی مه‌گرفته در برابر ذهنم آویخته بود.

از میان آن همه خاطره کوچک و بزرگ و آن‌چه به یادم می‌آمد و نمی‌آمد، گذشتم. گذشتم و تا بچگی‌ها رفتم؛ تا آنجا که دیگر چیزی به یادم نمی‌آمد.

در آن عبور از دالان زندگی به این فکر افتادم که این دوران از ابتدا تا انتها، از تولد تا دوران کهنسالی چقدر سریع می‌گذرد؛ هر چند گاهی اوقات ما از کند بودن آن گله می‌کنیم.

فکر کردم این سال‌های عمر برعکس آنچه ما فکر می‌کنیم، چقدر ساده می‌آیند و می‌روند و تمام می‌شوند و ما کمتر به فکر این گذر هستیم؛ کمتر به آن فکر می‌کنیم و کمتر متوجه‌اش می‌شویم.

اسم‌ها را که نگاه می‌کردم به یاد حرف همیشگی یکی از دوستان افتادم که می‌گفت: به نظر تو، سرمایه‌های واقعی زندگی ما کدام‌ها هستند؟ و در طول زندگی روی چه چیزی باید سرمایه‌گذاری کنیم؟

حالا متوجه می‌شدم که او همیشه می‌خواست تلنگری به ما زده باشد؛ تلنگری برای بهتر دیدن زندگی.

هنوز دفتر تلفن آخر توی دستم بود که با خودم گفتم: واقعا چیزهایی مثل پول و طلا و... در برابر سرمایه‌های واقعی زندگی ما آدم‌ها چقدر کم اهمیت هستند و چقدر ضرر می‌کنند آنها که مال دنیا را سرمایه حقیقی می‌دانند و عمرشان را برای به دست آوردن و جمع کردنش تباه می‌کنند.

راستی سرمایه‌های زندگی ما آنهایی نیستند که دوستمان دارند و ما هم آنها را دوست داریم؟

سرمایه‌های واقعی این عمر 70 ـ 60 ساله به جز خانواده و دوستان واقعی چه چیزی می‌تواند باشد؟

ای کاش یادمان نرود دیر یا زود گرد کهنسالی بر چهره ما هم خواهد نشست؛ آن روز است که اگر سرمایه‌ای حقیقی برای خود نیندوخته باشیم، افسوسی سخت و سنگین گریبان‌مان را خواهد گرفت. افسوسی که سودی نخواهد داشت.

یادمان نرود تا دیر نشده به سرمایه‌های واقعی زندگی بیشتر توجه کنیم و قدر آنها را بیشتر بدانیم.

علی مهربان