زندگی پشت نقاب پریچهر

همان‌طور که گفتید محدودیت‌هایی برای به تصویرکشیدن این‌گونه شخصیت‌ها برای بازیگر زن وجود دارد ایفای این نقش علاوه بر سخت بودن، جذابیت‌هایی دارد و اصولا نقش‌های سخت است که بازیگر را به چالش می‌کشد. هر بازیگری دوست دارد خودش را در شخصیت‌های مختلف محک بزند شاید تفاوت‌هایی که این شخصیت با شخصیت‌هایی که پیش از این بازی کرده بودم داشت باعث شد من بازی در نقش پریچهر را قبول کنم.

طبیعتا نه، پریچهر با خود من به عنوان یک زن تفاوت‌های اساسی شخصیتی داشت. ابتدا سعی کردم پریچهر را به صورت کامل بشناسم چون شخصیت خاصی بود. برخی از شخصیت‌ها هستند که ما به ازاء خارجی دارند و مدل رفتاری آنها را براحتی می‌توان به دست آورد اما برخی شخصیت‌ها را بسادگی نمی‌توان شناخت و برای به دست آوردن ویژگی‌های رفتاری و... آن باید تلاش جدی کرد و حتی تحقیقات میدانی انجام داد. درخصوص شخصیت پریچهر نکاتی مدنظر کارگردان و فیلمنامه‌نویس بود و خود من هم برداشت‌هایی از این شخصیت داشتم. سعی کردیم این ذهنیات را برهم منطبق کنیم و شخصیت پریچهر را با هم بسازیم.

ما این شانس‌ را داشتیم که با گروه فیلمنامه‌نویسان تعامل لازم را داشته باشیم و با‌ آنها تبادل‌نظر کنیم. من می‌دانستم که چه اتفاق‌هایی در داستان برای پریچهر می‌افتد و اطلاعاتم کامل بود اما اگر فیلمنامه کامل باشد به نفع همه است و قطعا تاثیرگذار خواهد بود.

دیدگاهم این نیست. من فکر می‌کنم اگر فیلمنامه کامل و خوب داشته باشیم بسیاری از مشکلات حل می‌شود. ما بالاخره خط قرمزها را می‌شناسیم و می‌دانیم که مخاطب چه چیزی را دوست دارد پس می‌توانیم فیلمنامه را کامل کنیم و سپس تصویربرداری را شروع کنیم. مهم فیلمنامه خوب است که باید دستمان باشد و بر همان اساس تولید داشته باشیم.

طبعا شکل ظاهری که برای یک شخصیت در نظر گرفته می‌شود بسیار مهم است. فرم و ظاهر در شکل گیری نقش موثر است. پریچهر ویژگی‌های خاص فیزیکی داشت مخصوصا دندان‌ها و اتفاقاتی که روی صورتش افتاده بود. گریم پریچهر تفاوت‌هایی با گریم‌های دیگر داشت و مطمئنا ارتباط این شخصیت را با مخاطب حفظ می‌کرد به‌گونه‌ای که باعث می‌شد مخاطب این شخصیت را بپذیرد.

در این‌که این گریم را پذیرفته بودم، مشکلی نداشتم چون بازیگری حرفه من است. یک روز بازیگر در اوج زیبایی است و یک روز هم باید گریم‌های خاص را بپذیرد. به طور مثال می‌توانم به گریم خانم گوهر خیراندیش در فیلم بانو و خانم معتمدآریا در فیلم گیلانه اشاره کنم. گریم شخصیت پریچهر برایم بسیار طبیعی بود. اما روزهای اول تحمل کردنش سخت بود بخصوص دندانی که داشتم.

این موضوع صحت ندارد. من همه جا گفته ام که بازی در سریال سقوط یک فرشته نقطه عطف بازیگری من است. من احساس می‌کنم بازی در این نقش به جرات خودم و به شهامت آقای بهرامیان برمی‌گردد که باعث شد چنین شخصیتی خلق شود.

به هر حال مردم به عنوان تماشاگر سلایق مختلفی دارند. برخی از مردم سریال‌های ماورائی و برخی هم مجموعه‌های اجتماعی یا فرهنگی را دوست دارند. سازندگان سریال‌ها باید سلیقه مخاطب را بشناسند و بر همان اساس برنامه تولید کنند. توانمندی تولید هم وجود دارد و مطمئن هستم که همکارانم برای رضایتمندی مخاطب تمام تلاششان را می‌کنند.

من نمی‌توانم در این خصوص نظر بدهم. اما تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که انعکاس نمایش سریال سقوط یک فرشته را از طرف مردم شاهد بودم که نسبت به پخش این سریال ابراز رضایت می‌کردند. اگر سریال جذاب نبود نمی‌توانست مخاطب داشته باشد.

من فکر می‌کنم کار خوب هر موقع پخش شود مخاطبان خود را دارد. در ایام نوروز یا ماه مبارک رمضان و مناسبت‌های دیگر فرقی نمی‌کند. برنامه‌ساز باید از هر فرصتی برای به دست آوردن و راضی کردن مخاطب تلاش کند. تعارف نداریم در حال حاضر بسیاری از شبکه‌های ماهواره‌ای تلاش می‌کنند تا با سریال‌های مختلف مخاطبانشان را نه تنها حفظ کنند بلکه به آنها بیفزایند. پس در این رقابت ما باید ذائقه مخاطبانمان را بشناسیم و برای آنها برنامه‌های خوبی تولید کنیم.

من نمی‌توانم درخصوص مجموعه‌های دیگر نظر بدهم. اما می‌توانم بگویم که بازیگران سریال سقوط یک فرشته از سطح بالایی برخوردار بودند و بازی خوبی هم به نمایش گذاشتند. ضمن این‌که آقای بهرامیان هم در سطح بالایی قرار دارد و این سریال را حتی بالاتر از استاندارد تلویزیون تولید کرد. اگر دقت کرده باشید دکوپاژ او بیشتر سینمایی است و به نوعی همه کسانی که در این مجموعه حضور داشتند تلاش کردند تا اثر خوب و قابل قبولی تولید کنند. آنچه که من در این سریال دیدم از بازیگران گرفته تا فیلمنامه‌نویس و عوامل پشت صحنه همه به فکر تولید موثر بودند.

من بازیگر تئاتر هستم و در واقع اصلیتم تئاتری است. الان برایم فرقی نمی‌کند هر جا که متن خوب، کارگردان خوب و نقش خوب باشد فعالیت می‌کنم. عرصه اش هم برایم فرقی نمی‌کند تئاتر، سینما، تلویزیون یا رادیو باشد.

همه کسانی که در صحنه تئاتر خوب ظاهر می‌شوند در سینما و تلویزیون هم موفق هستند. اگر بخواهیم مثال هم بزنیم می‌توانیم از آقایان انتظامی، نصیریان و خانم‌ها شیخی، علو و... یاد کنیم. قطعا کسانی که از تئاتر شروع کردند در کارشان موفق‌تر هستند.

من گاهی بسیار متکی به تکنیک هستم و گاهی بسیار حسی عمل می‌کنم اما در کل می‌توانم بگویم تابع حس صحنه هستم که چطور ایجاب کند و اصولا این قانون نیست و قاعده‌ای هم ندارد. بازیگرانی هستند که تحصیلات آکادمیک و تجربه دارند و بازیگرانی را هم می‌شناسیم که بدون هیچ‌گونه تحصیلاتی فعالیت می‌کنند و فقط به صورت غریزی و تجربی در این عرصه حضور دارند و موفق هستند.

واقعیت این است که من مسیر دیگری به جز همین راهی که طی کردم بلد نیستم، در واقع تنها مسیری که می‌شناسم و می‌شناختم همین است! بد و خوبش را هم راستش نمی‌دانم. البته راه‌های فرعی زیادی برای رسیدن به هدف وجود دارند ولی به اعتقاد من بازیگری که سعی می‌کند با استفاده از آن مسیرها مراحل پیشرفت را طی کند، بدون شک آسیب‌ها و تبعات آن راه‌ها را هم بایستی تحمل نماید. اما راهی را که من طی کردم راهی است که عواقب و تبعاتی نداشته و تنها مشکل آن صعب‌العبور بودن آن است. برای طی این راه بازیگر باید صبر داشته باشد و ایمان و اطمینان نسبت به درستی کاری که انجام می‌دهد.