ممیزی آقای نظامی ‌گنجوی

اما روز گذشته به گفته یک مدیر انتشاراتی که در یکی از خبرگزاری‌های رسمی کشور منتشر شد، ممیزان اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در همین راستا وارد عمل شده‌اند و از انتشار کتاب خسرو و شیرین نظامی جلوگیری کرده‌اند و چندین مورد اشکال محتوایی بر کتابی که تاکنون فقط توسط این ناشر 7 بار چاپ شده است، وارد کرده‌اند؛ کتابی که مولف آن حدود 9 قرن پیش دستش از این دنیای فانی کوتاه شده است. البته نگارنده این سطور خیلی سعی کرد توجیهی برای این عملکرد اداره کتاب پیدا کند، مثلا این‌که ناشر بیت یا مصراعی را به غلط چاپ کرده باشد یا کتاب تصویرسازی‌های نامناسبی داشته باشد؛ اما براساس گفته‌های ناشر، هیچ کدام از این موارد وجود نداشته است. وقتی همین کتاب از 9 قرن پیش تاکنون مورد ستایش هر اهل قلم و معرفتی قرار گرفته و همین گونه نوشته و چاپ خطی و سنگی و... شده است، جای هیچ شک و شبهه‌ای برای توجیه باقی نمی‌ماند، بویژه که ممیز محترم حتی آنقدر دقت نداشته است که هنگام ممیزی فقط یک مصراع را حذف نکند؛ چراکه وقتی شما یک‌مصراع از آقای نظامی گنجوی را حذف می‌کنید، ایشان که در قید حیات نیستند تا مصراع را جایگزین کنند، پس حداقلش این است که ممیز یک بیت کامل را حذف کند. این داستان متاسفانه نمونه‌ای کامل از فقر سیاستگذاری‌های کلان و منسجم در حوزه مدیریت فرهنگی است که دقیقا مصداقی مناسب برای ضرب‌المثلی است که در ابتدای این یادداشت به آن اشاره شد. امیدواریم هرچه زودتر شورای نظارت بر چاپ و نشر که اساسنامه‌اش ابتدای سال گذشته به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید و اعضای آن هم اوایل سال جاری معرفی شدند، هرچه زودتر با ابلاغ رئیس‌جمهور، فعالیت خود را آغاز کنند تا حداقل این برخوردهای سلیقه‌ای با آثار فاخر و میراث مکتوب ما تکرار نشود.