پیشنهاد روز
با همان تنهایان
آیا تاکنون به ماهیت تنهایی اندیشیدهاید؟ آیا تنهایی ما آدمیان صرفا تنهایی فیزیکی است که با حضور در جمعی یا بودن در کنار دیگری رفع میشود؟ کانت، فیلسوف شهیر آلمانی معتقد بود که ما انسانها هیچگاه فارغ از تنهایی نخواهیم بود و در واقع جمع انسانها، جمع تنهایان است. فیلم «اینجا بدون من» که هماکنون روی پرده سینماست، قصه همین تنهایی است. تنهایی که در بطن زندگی ما آدمیان وجود دارد و این تنهایی برخلاف تصور غالب ما که آن را موقتی و گذرا میدانیم نیست و نمیتوان با راهحلی سهل و دمدستی از این تنهایی گریخت. یکی از وجوه این تنهایی را میتوان در متفاوت بودن نوع بینش و نگاه به زندگی معنا کرد.
در درامی که از معنای تنهایی برای شخصیتهای این فیلم در نظر گرفته شده است مادر، پسر و دختر هریک دنیای خاص خودشان را با زندگی رویاگونهای دارند که دیگری از آن بیخبر است. دختر با باغ وحش شیشهای خود و نوار کاست ضبط شده از صدای رضا، پسر در دنیای نوشتههایش و علاقهاش به عالم فیلم و سینما، مادر در کار خانه و اضافهکاریهایش در اتاق پیاز و آرزوهایش برای هنرمند کردن و به خانه بخت فرستادن دخترش.
درظاهر زیر سقف یک خانه و در کنار هم زندگی میکنند، اما در باطن در تنهایی خود و بدون همراهی و درک دیگری هستند. این تنهایی، منشأ یکی از رنجهای عمیق بشری است. فرو رفتن هریک از این سه نفر در پیلهای از تنهایی خویش، بیش از همه نمود آن در مادر این خانواده جلوهگر است. او این واقعیت را که دخترش دچار نوعی از معلولیت جسمیاست، آنقدر نادیده میگیرد که دختری دیگر با ویژگیهای سالم جسمانی برای او عینیت مییابد و تمام هم و غم خود را مبتنی بر این دختر ذهنی خود میکند تا آنجا که دختر واقعی خویش را با باغوحش شیشهای او از یاد میبرد و به تبع آن پسرش را با آرزوها و تواناییهایش در نوشتن نادیده میگیرد.
همین باور خطای مادر تلنگر آخر را به ظرف ترک خورده این خانواده میزند و آن را سه تکه جدا از هم میکند. در این فیلم پایان دومی نشان داده میشود، همان طور که میتوان سرنوشت شخصیتهای یک داستان را با انتخابی دیگر تغییر داد، افراد این خانواده نیز میتوانند با انتخابهای دیگر پایان خوشی را برای زندگی خود رقم بزنند. این انتخاب درست، همان پذیرفتن واقعیت است. بر اساس این واقعیت موجود است که میتوان دست به انتخاب زد و بهترین حالت ممکن را برای یک زندگی خوب و ارزشمند به دست آورد. فیلم این واقعیت را گوشزد میکندکه ما آدمیان در زندگی خود بین آن چیزهایی که میتوانیم انتخاب کنیم، فقط یک چیز را میتوانیم برگزینیم و در نهایت در پیامدهای خوب یا بد همان انتخابی که کردهایم حضور خواهیم داشت و از حضور واقعی در فرآیند و پیامد انتخابهای دیگر محرومیم. پس جایی با من و جایی بدون من خواهد بود.
بتول خالدی / جامجم
گفت و گو
