می خواهم زانو بزنم

تو مرا در دومین روز ضیافت خود به مهمانی فراخوانده‌ای، هرچند هر روز مهمان جلال و جمال و کمال تو بوده‌ام. از رفتار، گفتار و کردار خویش خجالت‌زده‌ام بی‌آن که از کارنامه گذشته‌ام چیزی به زبان جاری کنم و به آن اشارتی داشته باشیم، ایمنی از خشم و غضب تو را آرزو می‌کنم.

خدای من، تنها دل به امید تو بسته‌ام که حالا از گذشته خویش شرمسار و پشیمانم. به رضا و خشنودی تو پناه آورده‌ام. من به امید زنده‌ام، آنچه از عطا و کرم خویش به من بخشیده‌ای از من بازمستان و گناهانی که با بردباری خویش از من پوشانده‌ای هرگز آشکار و نهان نکن و از کردار زشت خود که به آن آگاهی درگذر.

تو توفیق تلاوت آیات خود را به من عطا کن؛ آیاتی که وسیله رحمت و هدایت است و شفای دردها. می‌خواهم زنگار دل را با نور قرآن صیقل دهم. زنگارهای غفلت و گناه را از قلب خود دور کنم آن هم با تدبر در آیات قرآنی. رمضان بهار قرآن است و قرآن کتاب زندگی. می‌خواهم با اراده‌ای مصمم در راه انس روزافزون با قرآن قدم بگذارم تا امروز سعادتمندتر از دیروز باشم. قرآن بهترین دوست زندگی من باشد و به قدر و منزلت آن را واقف باشم. کتاب مقدسی که شمای قلمرو زندگی ظاهری و باطنی‌ام در آن رقم می‌خورد و رفتار فردی و اجتماعی، اخلاقی و حقوقی، دنیوی و اخروی‌ام با تمسک به آیات نورانی آن خدایی می‌شود.

امروز دست به دعا برداشته‌ام برای کسب توفیق تلاوت آیات رحمانی مقدس‌ترین کتاب زندگی، کلام خدا و تجلی اسم اعظم و جامع پروردگار. می‌خواهم راه و رسم زندگی توحیدی و سعادت‌آفرین را از کلام وحی بیاموزم. قرآن چشمه جوشان زندگی انسان‌هایی است که راه بهروزی را آرزو دارند.

می‌خواهم در مقابل حقایق قرآن زانو بزنم تا معارف آن برنامه زندگی روزمره‌ام باشد.

محمد خامه‌یار