معلم‌های کوچک

آنچه مرا واداشت در این فرصت به این نکته اشاره کنم، نوع نگاه بچه‌ها به زندگی و آرزوهای آنها‌ست. نمی‌دانم شما چقدر به این موضوع دقت کرده‌اید؛ مساله برای من از موقعی شروع شد که در جشن تولد 12 سالگی یکی از پسرهای فامیل، دوستی به او گفت، قبل از این‌که شمع‌ها را فوت کنی، یک آرزو بکن. مطمئن باش هر چیزی که بخواهی برآورده می‌شود.

پسر فکری کرد و آرام به دوستش گفت: دعا می‌کنم تو تا شنبه خانه ما بمانی!

من که این حرف را شنیدم، به خودم گفتم، واقعا آرزوهای ما در سنین مختلف چقدر متفاوت است. نکته جالب‌تر این‌که این آرزو به دلیل بچگی مطرح نشد؛ آن پسر در همین سن، تلفن همراه دارد؛ با کامپیوتر کار می‌کند؛ در حد خودش زبان انگلیس می‌خواند و کار با اینترنت را می‌داند.

به قطع و یقین او می‌توانست آرزوهای دیگری مانند داشتن یک کامپیوتر شخصی، کفش‌های اسکیت یا چیزهایی مانند اینها داشته باشد. شاید هم همان شب این آرزوها را در سر داشت، اما پاکی و صفای دوران کودکی و نوجوانی، او را بر آن داشت تا چنین آرزویی را بر زبان براند. آرزوی 2 روز با یک دوست بودن.

این نشان می‌دهد که درگیر شدن ما با زندگی و گاه سختی گذر از روابط پیچیده ارتباط بزرگ‌ترها، ما را از دوستی‌ها، یکرنگی، صفا و صمیمیت و یکدلی و فکرهای زیبا، اگر نگوییم «کاملا» قدری دور می‌کند و گاه آنقدر دور که اگر از ما بخواهند چند آرزو را هم به زبان بیاوریم، بعید است که ماندن دوستی در خانه‌مان اصولا جزو آرزوهای ما باشد.

آنچه آن پسر آن شب بر زبان آورد، نشانی از فطرت انسانی ما بود؛‌ و آنچه ما به آن عمل می‌کنیم، اغلب نشانی از دور شدنمان از آن فطرت است.

پس خوب است گاهی از بچه‌ها بیاموزیم. برای این کار باید قدری بیشتر آنها را ببینیم و در رفتارشان دقت کنیم. با این کار، درخواهیم یافت که بسیارند چیزهایی که می‌توانیم از آنها یاد بگیریم.

اگر چنین کنیم و به واقع بیاموزیم، شیرینی این نگاه، ما را به بیشتر آموختن وامی‌دارد.

پس یادمان نرود به بچه‌ها و رفتار آنها بیشتر دقت کنیم. یادمان باشد که سرچشمه رفتار بچه‌ها، اغلب فطرت انسانی آنهاست؛ چیزی که ما از آن دور شده‌ایم و بیشتر بر اساس حساب و کتاب و سود و زیان دنیایی‌مان رفتار می‌کنیم.

یادمان نرود، این نوع محاسبه ما را از خود انسانی‌مان دور و دورتر می‌کند.

یادمان باشد بد نیست گاهی مانند بچه‌ها رفتار کنیم.

علی مهربان