زنگ خطر برای ورزش مادر

روند رو به رشــد دوومیدانـی ایــران در سال‌های اخیر این بارقه امید را در دل علاقه‌مندان ورزش زنده کرد که بالاخره ورزش ایران به سمت و سویی می‌رود که می‌تواند از تعداد قابل توجه مدال‌های 21 رشته دوومیدانی در بازی‌های آسیایی و همچنین المپیک نه‌تنها سهمی برای خود کنار بگذارد که رفته رفته فاصله خود را با قدرت‌های این رشته کم کند.

اما در شرایطی که کل مجموعه ورزش در ماه‌های اخیر با مشکل کمبود بودجه مواجه بود و فدراسیون دوومیدانی مدتی را به دلیل تغییر و تحولات مدیریتی در بلاتکلیفی به سر می‌برد، کسب 6 مدال توسط دوومیدانی‌کاران در رقابت‌های قهرمانی آسیا چندان نتیجه ضعیفی جلوه نمی‌کند، اما واقعیت چیز دیگری است. دوومیدانی ایران زمانی عنوان سومی آسیا را از کف رفته دید که ماه‌ها در باد آن پیروزی تاریخی خوابید و کمبود اعتبار هم مزید بر علت شد تا رقیبان آسیایی، دوومیدانی ایران را به زیر بکشند.

این اتفاق در شرایطی رخ داد که انتظار این بود دوومیدانی ایران فاصله مدالی خود را با کشورهای چین و ژاپن به عنوان قدرت‌های این رشته کم کند اما نه‌تنها این اتفاق رخ نداد که بحرین، کویت، قطر و قزاقستان هم بالاتر از ایران قرار گرفتند.

نکته قابل تاملی که فدراسـیون‌دوومیــدانی نباید از آن غفلت کندآن است که ایران هیچ چهره جدید مدال‌آوری در این رقابت‌ها معرفی نکرد و احسان حدادی، هادی سپهرزاد، لیلا رجبی و سجاد مرادی در سال‌های اخیر یک پای ثابت مدال‌آوری در رقابت‌های آسیایی بوده‌اند. عنوان هفتمی آسیا می‌تواند زنگ خطری برای دوومیدانی ایران تلقی شود تا با سرمایه‌گذاری بیشتر و برنامه‌ریزی دقیق به سمت فتح قله‌های قهرمانی خیز بردارد. بی‌تردید ورزش و رقابت‌های ورزشی هیچ گاه متوقف نمی‌شود و دل خوش کردن به چند ورزشکار مدال‌آور در رشته‌ پایه‌ای چون دوومیدانی ما را به سرمنزل مقصود نخواهد رساند.

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش