این سریال را حتما ببینید

تا اینجای کار «نابرده رنج» توانسته گوی سبقت را از دیگر همتایانش برباید و حداقل در روایت قصه لنگ نزند، یعنی همان اصلی‌ترین عامل جذابیت که متاسفانه کارگردانان کارکشته ما هم بعضا از آن غافل می‌مانند و چون در جذب مخاطب مغبون می‌شوند، به این جمله، بیننده را وعده می‌دهند که قرار است در قسمت‌های بعدی، اثر تازه دیدنی شود! علیرضا بذرافشان اما در اولین سریالش از قواعد مرسوم پیروی نمی‌کند و با طراحی یک قصه پرافت و خیز که می‌شود آن را در تیتراژ اثر هم دید، طرحی نو درمی‌اندازد و سعی می‌کند با الگوبرداری منطقی از نحوه روایت و داستان‌پردازی در آثار خارجی، حداقل با مخاطب ایرانی صادق باشد. از اینها گذشته، بذرافشان داستان مناسبی را برای سریالش انتخاب کرده است؛ شاید بزرگ‌ترین ویژگی داستان سریال او این است که داستان «ایستا» نیست و در هر قسمت آن ماجراهای تازه‌ای روی می‌دهد. لوکیشن‌ها و ماجراها بسرعت عوض می‌شوند و همین، ویژگی بزرگ اثر است. برای مخاطب تلویزیون که عادت کرده فیلم‌ها و سریال‌های کشدار با داستانی معمولی و پایانی قابل پیش‌بینی را ببیند، «نابرده رنج» اثر متفاوتی است که «راز آلودگی» و «مرموز بودن»‌ خاص خودش را دارد که باعث می‌شود بیننده ترغیب شود ماجراهای بعدی 2 جوان اصلی سریال یعنی عماد و اسد را حتما پیگیری کند. بجز این بازی‌های کامبیز دیرباز، سام درخشانی، سیاوش طهمورث، میلاد کی‌مرام و سحر دولتشاهی باورکردنی و پذیرفتنی‌اند. بذرافشان تا اینجا نشان داده «نابرده رنج» را برای مخاطب ایرانی ساخته و همه تجارب پیشین را بخوبی به خدمت گرفته تا این مهم را به انجام رساند، گرچه در کارگردانی او هم ضعف‌هایی دیده می‌شود؛ مثل صحنه گفت‌وگوی اسد و مرضیه در کوچه که در آن اسد از بالای دیوار با خواهرش صحبت می‌کند و به نظر می‌رسد این صحنه از نظر زمان‌بندی مشکل دارد یا صحنه گرفتن ماشین مرد میوه‌فروش، واکنش مرد میوه‌فروش، خنثی باورنکردنی و در کل درنیامده است. به نظر می‌رسد بذرافشان می‌باید در این صحنه، تصویری نزدیک از چهره مرد میوه‌فروش را نشان می‌داد نه این‌که به یک صحنه لانگ‌شات از مرد ماشین از دست داده اکتفا می‌کرد. با این همه چنان که پیشتر گفتم «نابرده رنج» می‌تواند یک اثر مهم باشد که آرام‌آرام دارد دیده می‌شود.

مهدی غلامحیدری / گروه رادیو و تلویزیون