باید فصل قبل را فراموش کنم

گرچه در اواسط فصل دچار مصدومیت شده بودم اما حالا شرایط فیزیکی خوبی دارم ولی باید اعتراف کنم پیچیده‌ترین فصل زندگی‌ام را پشت سر گذاشتم. مسائلی که بیرون زمین اتفاق می‌افتاد و اظهار نظرهایی که شده بود روی بازی‌ام تاثیر گذاشته بود و تعداد گل‌هایی که در این فصل زدم (14گل در تمام بازی‌های فصل در 3 جام) نشان می‌دهد که من فصل خوبی را پشت سرنگذاشته‌ام و این فصل را باید فراموش کنم.

نیمه اول فصل خوب نبود، هر چند من گل‌های حساسی برای لیورپول زدم و در بازی با چلسی در پیروزی 2 بر صفر هفته یازدهم گلی را به ثمر رساندم اما پس از آن توانایی بازی صددرصد را از دست دادم و در کنار آن سیاست‌های باشگاه ناگهان تغییر کرد و مسائلی که در ابتدای فصل مطرح و قرار بود انجام شود، به فراموشی سپرده شد. نیمه اول فصل با لیورپول یکی از بدترین دوره‌های زندگی من و البته تاریخ لیورپول بود. وقتی به نیمه اول فصل نگاه می‌کنم، می‌بینم بازیکنان تمام تلاششان را انجام دادند و هواداران هم دست از حمایت برنداشتند اما مدیران باشگاه نتوانستند شرایط خوبی را مهیا کنند تا نتیجه‌گیری لازم بدست آید.

نمی‌خواهم بگویم با هیچکس در لیورپول مشکلی نداشتم. من شرایط عجیبی در آن دوره داشتم و هرگز حمایت هواداران و برخی از هم تیمی‌هایم را فراموش نمی‌کنم. ولی فوتبال همین است. من برای ماجراجویی به چلسی رفتم و پیشنهادی که به مسوولان لیورپول شد را هر مدیر دیگری هم بود قبول می‌کرد. البته دوست ندارم به جزییات شرایط آن روزها برگردم و خودم را توجیه کنم.

بله من هم آن تصاویر را در تلویزیون دیدم و نمی‌توانم این گونه ابراز احساسات افراطی را تایید کنم. فوتبال ورزشی است که همه در آن اجازه ابراز احساساتشان را دارند ولی همه می‌دانند این مساله نباید به افراط‌گرایی کشیده شود. بعضی‌ها نسبت به انتقال من واکنش غلطی داشتند، همانطور که در انتقالم به لیورپول در چند سال قبل بعضی‌ها واکنش بدی داشتند.

وقتی به چلسی رفتم هنوز شرایط بازی صددرصد را پیدا نکرده بودم و داشتم با تیم و بازیکنان هماهنگ می‌شدم و در خود تیم هم ترکیب‌ها با شک و تردید انتخاب می‌شد. شاید من به اندازه کافی موثر بازی نمی‌کردم و انتقادها در این جنبه از بازی‌ام درست بود ولی این موضوع در زندگی همه ورزشکاران هست و این درست نیست که وقتی بازیکن خوب بازی می‌کند انجام وظیفه کرده و وقتی بد باشد باید مورد حمله و انتقاد واقع شود. هیچ وقت ورود به یک باشگاه بزرگ در میانه فصل و هماهنگ شدن با سایرین ساده نیست و زمان می‌خواهد تا بازیکن با سیستم بازی سایرین آشنا شود.

من به باشگاهی رفتم که بازیکنانش حداقل 4 فصل بود با هم بازی می‌کردند و طبیعی بود زمان ببرد تا من با سایرین هماهنگ شوم. باقی بازیکنان چنین الزامی نداشتند و فقط وظیفه من بود تلاش کنم. این شرایط بالاخره ایجاد می‌شود و من عجله‌ای برای این کار ندارم. دیدیه دروگبا، سالامان کالو و نیکلا آنلکا بازیکنان بزرگی هستند و رقابت با آنها واقعا خوب بود. من به شما قول می‌دهم فصل بعد بازی‌های متفاوتی از من ببینید و زمانی که کاملا در این تیم راه بیفتم، مشکلاتم به مراتب کمتر خواهد شد.

چیزی درباره این اتفاقات نمی‌توانم بگویم. وقتی حساسیت بازی‌ها بیش از حد باشد گاهی کنترل کار از دست شما خارج می‌شود و انسان همیشه می‌تواند اشتباه کند. اما چیزی که من درباره ارتباط این بازی‌ها و تیم ملی اسپانیا خواندم درست نبود.

بعضی‌ها می‌گفتند با مسائلی که در این بازی‌ها بوجود آمد در تیم ملی دو دستگی و تفرقه ایجاد شده، ولی این قضیه به هیچ عنوان صحت ندارد و من در آخرین تمرین تیم ملی هیچ نشانه‌ای که حاکی از وجود اختلاف در تیم باشد، ندیدم. عناوینی که ما در سطح بین‌المللی داشتیم و قهرمانی در یورو و جام‌جهانی به اندازه کافی گویای همه چیز هست.

البته که دنبال می‌کنم، چون آن باشگاه در قلب من جای دارد و نمی‌توانم نسبت به اتفاقات آن بی‌تفاوت باشم. درباره انتقال آگوئرو باید بگویم او شاید درک نمی‌کند انتقال از اتلتیکو به رئال مادرید چه معنایی دارد. او نباید به این باشگاه برود ولی خب به هر حال هر کسی برای گزینه‌هایش اولویت‌بندی دارد و می‌تواند باشگاه آینده‌اش را با بهترین شرایط انتخاب کند.

گاردین 
مترجم: امیررضا نوری‌زاده