همنشینی دفاعی همسایگان

حضور نیروهای نظامی آمریکا و ناتو در افغانستان نیز نتوانسته و نمی‌تواند واقعیت همسایگی و الزامات آن بین ایران و افغانستان و دیگر کشورهای همسایه و منطقه را به گونه‌ای تحت‌تاثیر قرار دهد که ظرفیت مراودات امنیتی و دفاعی و رایزنی مشترک درباره آن را به کلی مخدوش سازد و ایران را از توجه به‌این مهم در یکی از حساس‌ترین عمق‌های استراتژیکش بازدارد. واقع آن است که در طراحی ترتیبات امنیتی منطقه به طور عام و افغانستان به صورت خاص همسایگان به خاطر جزوی از پیکره منطقه بودن و ذی‌نفعی مستقیم، لایق‌تر و شایسته‌تر از دیگر کشورهایی هستند که با اهداف خاص سیاسی و امنیتی از آن سوی دنیا به منطقه و افغانستان لشکر کشیده‌اند، حضور این دسته از کشورها بنا بر اقتضائات نظام‌سلطه و با طرح و برنامه‌های بلندمدت صورت گرفته اما اگر دلایل و توجیهات خود آنها را نیز با اغماض مورد توجه قرار دهیم، روشن است که آنها بالاخره باید از منطقه خارج شوند و به لحاظ عقلی و حقوقی حقی برای طرح‌ریزی به منظور ترتیبات امنیتی منطقه و افغانستان ندارند، این نوع دخالت‌ها مانند این است که کشورهای شرق مانند چین یا روسیه و ایران بخواهند ترتیبات امنیتی حوزه آمریکای مرکزی و لاتین را سازماندهی کنند که روشن است این موضوع چقدر برای کشورهای آن مناطق و خود آمریکا آزاردهنده و دردسرآفرین است؛ از این‌رو حضور وزیر دفاع ایران در کابل و تاکید رئیس‌جمهور افغانستان که این سفر باید زودتر و مکرر انجام می‌شد و تاکید طرفین بر وجود زمینه‌های مشترک برای توسعه همکاری‌ها در همه بخش‌ها هم به لحاظ عینی و واقعی و هم در وجه نمادین و تفسیری دارای اهمیت است. نباید از یاد برد افغانستان نیازمند غرش و به حرکت درآمدن تراکتورها به جای توپ و تانک‌ است و برای فراهم کردن امنیت لازم برای ایجاد توسعه در این کشور، همسایگان شرکای واقعی و قابل اطمینان‌تری هستند.

جلال برزگر
دبیر گروه سیاسی