حکایت آن جاده ابریشمین

سرزمین چین از عهد باستان تا سده‌های میانه با دستاوردهای فنی و صنعتی بی‌شمارش شناخته شده بود. صنعت شیشه‌سازی که در ایران، زمان ساسانیان رونق بی‌نظیری داشت در دوران اسلامی نتوانست به رشد خود ادامه بدهد.

شیشه و آبگینه ایرانی در چین سخت طرفدار داشت و کاروان‌ها با مواظبت فراوان آن را به بازارهای اقلیم اژدها می‌رساندند. در دوره اشکانیان و سپس در عهد ساسانیان تجارت ابریشم در دست ایرانیان بود. رومیان که می‌کوشیدند راهی دیگر پیدا کنند و ابریشم را مستقیما از چین وارد کنند موفق نمی‌شدند. رقابت بر سر تسلط بر راه‌های بازرگانی تا آخر عهد ساسانیان همچنان ادامه داشت. وقتی دولت روم به سراسر زمین‌های ساحلی دریای مدیترانه و دریای مرکزی مسلط شد، ثروت فراوانی گرد هم آورد و زندگی تجملی در آن کشور رواج یافت و محصولاتی مانند ابریشم و پارچه‌های ابریشم و غیره خواهان بسیار پیدا کرد، راهی که این کالاها را از مشرق به مغرب می‌رساند، ناگزیر از فلات ایران می‌گذشت، بنابراین جاده‌های ایران و راه دریایی خلیج فارس و دریایی سرخ از نظر اقتصادی دارای اهمیت خاصی شد.

این جاده حدود 800 سال از قرن سوم تا یازدهم میلادی بسیار فعال بود، در جاده ابریشم علاوه بر بازرگانان، مبلغان مذهبی نیز در رفت و آمد بودند و آموزه‌های دینی را از آیین بودا و زرتشت و مانی تا یهود و مسیحیت و سپس اسلام را به دیارهای دور می‌بردند.