نسل میش مرغ در حال انقراض‌

میش‌ مرغ، پرنده‌ای از خانواده هوبرگان بوده که در دشت‌های وسیع و بی‌‌درخت، زمین‌های استپی و کشتزارهای پهناور حبوبات و علفزارها زندگی می‌کند. بر اثر شکار بی‌رویه، خشکسالی و از بین رفتن پوشش گیاهی، هم‌اکنون تنها از این‌گونه در حال انقراض فقط 35 قطعه در جهان باقی مانده که این تعداد نیز در بوکان زیست می‌کنند. میش مرغ یکی از بزرگ‌ترین پرندگان ایران است که از نظر شکل و جثه شباهت زیادی به بوقلمون دارد و دارای گردن و پاهایی کشیده، بال‌ها و منقار پهن و پرهای رنگارنگ است و روی زمین لانه‌سازی می‌کند. میش مرغ در فصل بهار تخمگذاری می‌کند و در هر دوره 2 تا 4 تخم می‌گذارد و پس از 25 تا 27 روز جوجه‌ها به دنیا می‌آیند. این پرنده در بهار که زمان جوجه‌آوری است آشیانه خود را در قسمت‌های انبوه این مزارع می‌سازد، اما در پاییز و زمستان نیز می‌توان آنها را در مزارع درو شده مشاهده کرد. میش مرغ‌ها به محض احساس خطر، به طرف نقاط مرتفع پرواز می‌کنند و آنجا به دیده‌بانی می‌پردازند. هم‌اکنون دشت سوتاو بوکان به دلیل شرایط مطلوب و منحصر به فرد خود به مهم‌ترین زیستگاه این پرنده تبدیل شده ‌که یک پهنه تپه ماهوری به وسعت 400 هکتار است و در روستای حمامیان از توابع بوکان قرار دارد.