سرگذشت گرامافون

 سال 1857 نخستین دستگاه فونوگراف اتوماتیک توسط لئون اسکات اختراع شده بود که در حقیقت نخستین دستگاه با قابلیت ضبط صدا بود. پس از آن نیز تلاش‌ها برای ساخت دستگاه‌های پیشرفته‌تر ادامه یافت تا این‌که سرانجام سال 1877 میلادی چارلز کراس فرانسوی موفق به اختراع نخستین دستگاه فونوگراف یا همان گرامافون شد که اگرچه او این حق ثبت را مدت‌ها پیش از ادیسون گرفته بود، اما هیچ‌گاه موفق به ثبت اختراع خود نشد. تا این‌که سرانجام ادیسون با ساختن نخستین استوانه گرامافون موفق شد نخستین دستگاه با قابلیت پخش صداهای ضبط شده را به نام خود در کشور ایالات متحده آمریکا ثبت اختراع کند. پس از آن سرانجام سال 1892 میلادی امیل برلینر موفق به ساخت صفحات گرامافون شد که در حقیقت اولین دیسک‌هایی بودند که افراد می‌توانستند از آنها برای ثبت اطلاعات صوتی استفاده کنند. واژه فونوگراف واژه ابداعی بود که نخستین بار ادیسون به استوانه‌ای که از آن برای پخش موسیقی و صداهای ضبط شده استفاده می‌کرد، اطلاق کرد. در آن زمان صداهایی که از طریق گرامافون پخش می‌شد کیفیت چندان خوبی نداشت و تنها برای یکبار پخش، قابل ضبط و نگهداری بودند. پس از ادیسون، الکساندر گراهام‌بل به تحقیقات خود در این زمینه ادامه داد. او این دستگاه‌ها را که در گذشته‌های دور از آنها برای ضبط و پخش موسیقی استفاده می‌شد گرافونون نامید که در ساخت آنها به جای استوانه‌های فلزی از استوانه‌های مومی استفاده می‌شد که قابلیت چندین بار پخش مجدد صداهای ضبط شده را داشتند و تنها مشکل بزرگ این صفحه‌ها این بود که هریک از آنها باید به طور جداگانه صدا را ضبط می‌کردند و تولید انبوه صفحه‌هایی با محتوای یکسان به این روش امکانپذیر نبود. تا این که سرانجام نوامبر 1877 امیل برلینر از مهاجران آلمانی‌تبار که در واشنگتن دی‌سی مشغول کار بود موفق به ساخت سیستم جدیدی برای ضبط صدا شد. او برای نخستین بار از صفحه‌های مسطح به جای صفحه‌های استوانه‌ای استفاده کرد و به این ترتیب او نخستین کسی بود که قدم در این مسیر گذاشته و پایه‌های اصلی برای دستاوردهای جدید در این زمینه را بنا نهاد.

مریم وکیلی