دغدغه‌ای بدون پاسخ

حال با این نگرش کافی است نگاهی هر چند گذرا به صفحات حوادث رسانه‌ها بیندازیم تا شاهد ارتکاب انواع جرایم ریز و درشت از قتل و آدم‌ربایی گرفته تا هزاران فقره سرقت خرد و کلان و جرایم خشن از سوی افراد معتاد باشیم.

دوم: در چند سال اخیر و پس از اجرای طرح‌های انتظامی در قالب امنیت و انضباط اجتماعی، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اعتیاد و خرده‌فروشان مواد مخدر که محله‌های شهر را به جولانگاه خود تبدیل کرده‌اند، از دغدغه‌های جدی مردم محسوب می‌شود .

با این حال، تمام تلاش‌های به کار رفته برای برخورد با این معضل را می‌توان تنها در حد یک مسکن دانست، زیرا پس از فروکش کردن تب طرح‌های انتظامی؛ افراد معتاد و قاچاقچیان خرده‌فروش با مجازات‌های نه‌چندان بازدارنده، به فاصله چند روز به محله‌ها بازمی‌گردند که نمونه‌های فراوان آن را این روزها براحتی می‌توان در محلات و بوستان‌ها مشاهده کرد.

سوم: بدون تردید، هر سال هزینه گزافی صرف مقابله با معضل اعتیاد و قاچاق مواد مخدر می‌شود، حال این پرسش مطرح است که چرا با وجود این همه تلاش، نمی‌توانیم به نتیجه دلخواه و اهداف مورد نظر، دست پیدا کنیم؟

در تمام دنیا با اعتیاد و معضل مواد مخدر به صورت جدی برخورد می‌شود و مجازات‌ها به گونه‌ای است که فرد مجرم، کمتر جرات تکرار جرم را پیدا می‌کند. باید پذیرفت در کشورمان الگوهای ارائه شده برای مقابله با این معضل یعنی اعتیاد و برخورد با قاچاقچیان موفق نبوده است و گرایش به استفاده از مواد مخدر صنعتی مانند شیشه و کراک هر روز افزایش می‌یابد.

چهارم: بارها از سوی مسوولان تاکید شده است، مبارزه با اعتیاد و قاچاق مواد مخدر تنها از عهده یک نهاد و سازمان برنمی‌آید و نیاز به عزم و اراده ملی و مشارکت سازمان‌ها و نهادهای اجتماعی دارد.

متاسفانه این موضوع نیز تنها در قالب شعار مطرح است و گویا اراده‌ای وجود ندارد تا همه به سهم خویش برای ریشه‌کنی یا حداقل کنترل این معضل خانمانسوز گام بردارند.

روزی نیست که رسانه‌ها به معضل اعتیاد و مواد مخدر نپردازند و به فراخور سلیقه مخاطبان، اخبار و گزارشی را در این ارتباط به نقل از فلان مسوول منتشر نکنند.

آیا از خود پرسیده‌ایم، خروجی این همه اظهارنظرها چه بوده است و به عبارت ساده‌تر، چه دردی را از جامعه دوا کرده است؟

حقیقت تلخ این است که در کنار اظهارنظرهای متفاوت، هر روز دامنه اعتیاد گسترده‌تر می‌شود و افراد معتاد و فروشندگان مواد مخدر دیگر ترس و واهمه‌ای از پلیس و دستگاه قضایی ندارند.

برای نمونه نگارنده خود شاهد بوده است که به فاصله چند متری از دادسرای .... در غرب تهران براحتی مواد مخدر توزیع می‌شود و صف معتادان برای کشیدن شیشه نوبتی(!) آن هم در روز روشن، خود دهن‌کجی آشکار به قانون است.

قبول بفرمایید، اقدامات ریز و درشت و خط‌ و نشان کشیدن‌ها برای افراد معتاد و قاچاق‌فروشان خرده‌پای محلات آن‌گونه که انتظار می‌رفت تاثیرگذار نبوده و به دغدغه مردم پاسخ مناسب ارائه نشده است.

اگر این روند ادامه یابد، در آینده‌ای نه‌چندان دور بهای سنگینی را پرداخت خواهیم کرد.

ناصر صبوری 
دبیر گروه حوادث