میخ طلا در شهمیرزاد

این باغ از سوی سازمان فائو (سازمان خواربار جهانی) به عنوان بزرگ‌ترین باغ گردوی متمرکز جهان معرفی شده است.

برای تامین آب درختان مورد نیاز این باغ بزرگ هم 2 سد کوچک در داخل مجموعه باغ گردو ایجاد شده است که در زمان پرآبی، منظره‌ای زیبا و چشمنواز دارد.

درختان گردو که در گذشته در این شهر به میخ طلا شهرت داشتند، همانند درخت نخل دارای شناسنامه و سند مالکیت جداگانه هستند و مهریه بسیاری از زنان این منطقه بوده‌اند.

این باغ بزرگ اکنون بیش از 7 هزار نفر سهامدار دارد.

شهمیرزاد در سفر اول هیات دولت به استان سمنان به دلیل جاذبه‌های گردشگری و آب و هوای مناسبش به عنوان شهر نمونه گردشگری انتخاب شد.

این شهر که در 24 کیلومتری شمال غربی سمنان و در فاصله 160 کیلومتری از شهر ساری قرار گرفته است، در دامنه‌های جنوبی البرز میانی چون نگینی بر بام مناطق کویری می‌درخشد و هر رهگذری را محو زیبایی‌ها و جذابیت‌های طبیعی خود می‌سازد و روح‌ و روان خسته آنها را به مهمانی آب و طراوت و سبزه و گل دعوت می‌کند.

نام‌های قدیم این شهر: شهمار، سهار، شهار و شامار بوده و شهمیرزاد نامی است که از دوره قاجار بر این شهر گذاشته شده است. شهمیرزاد در لغت نامه دهخدا برگرفته از شمرزاد به معنی سرزمین دارای حوضچه و آبگیر فراوان ذکر شده است. البته برخی هم آن را هم‌ریشه با شمیران یعنی منطقه سردسیر می‌دانند. سمنانی‌ها شهمیرزاد را شومرزه، سنگسری‌ها؛ شامرزا و خود شهمیرزادی‌ها آن را شامرزا می‌نامند.

جمعیت ثابت شهمیرزاد حدود 8 هزار نفر است که در تابستان به جهت هجوم مسافران و گردشگران به بیش از 40 هزار نفر افزایش می‌یابد و به همین خاطر منطقه‌ای مهاجرپذیر محسوب می‌شود.شغل مردم شهمیرزاد باغداری، کشاورزی و زنبورداری، دامداری، خدمات تجاری و دولتی است.

مردم این منطقه به جهت ارتباط زیاد با مردم مازندران در طول قرون مختلف، از نظر فرهنگی اشتراکات فراوانی دارند و مردمی خونگرم، مهمان‌نواز، سخاوتمند و فعال هستند.

از آبادی‌های این شهر می‌توان به پیش‌کشف (پیش‌کفش) اشاره کرد که به آن پیش‌نسا نیز می‌گویند و در نزدیکی منطقه محرم دشت و دروازه قرار دارد. رودبار هم یکی دیگر از این آبادی‌های زیباست که از مسیر رودخانه آغاز می‌شود.

این شهر چند مکان تاریخی هم دارد که مسجد جامع متعلق به قرن 9 هجری، قلعه‌های شیرقلعه، شیخی و دژوهل از آن جمله‌اند.

شیرقلعه، مربوط به حکومت طبرستان است که در دوران اشکانی در مناطقی از ایران حکومت داشتند و این قلعه را برای حفاظت راه انشعابی از بزرگراه ابریشم، احداث کرده بودند. در قرن پنجم و ششم هم اسماعیلی‌مذهبان که مرکز آنان قلعه‌الموت قزوین بود، از این قلعه استفاده می‌کردند و به روایتی تونلی زیرزمینی از قلعه به چشمه قلعه ساخته بودند تا از آب چشمه استفاده کنند و از گزند دشمنان در امان بمانند. قلعه شیخی هم که فقط سنگ‌چین‌های بسیار محدودی از آن باقی مانده است، به گفته پروفسور کلایس به وسیله طرفداران حسن صباح ساخته شده است و در قرن دهم و یازدهم، حاکمان کومس (کومش) در زمان صفویه از این قلعه برای جلوگیری از هجوم ترکمانان استفاده می‌کردند.

و اما دژوهل، قلعه‌ای است سنگی که مربوط به دوران پیش از اسلام بوده و اکنون آثار کمی از آن باقی‌مانده است.

عباس منصوریان ‌/‌ جام‌جم سمنان