آرزو بر من عیب نیست

 اوایل سال گذشته (فکر می‌کنم 14 فروردین) کار خودم را در فیلم سینمایی «سپید و سیاه» به کارگردانی قاسم جعفری به پایان رساندم و بقیه بهار بدون پیشنهاد دلچسبی خانه‌نشین بودم. فیلم قاسم جعفری به لحاظ بازیگری، کار سختی بود و فرصت خوبی بود تا دوباره در قالب یک نقش سخت خودم را محک بزنم. چون تمام بار فیلم روی دوش شخصیتی بود که من بازی می‌کردم. فیلم را هنوز ندیده‌ام و برای دیدنش مشتاقم. بهار گذشت و در فصل تابستان پیشنهاد خوب و وسوسه‌انگیزی به من شد که مرا در مقابل یک تصمیم سخت قرار داد و آن پیشنهاد بازی در یک سریال تلویزیونی به کارگردانی امید بنکدار و کیوان علیمحمدی بود. تصمیم گرفتن از این بابت برای من سخت بود که این اولین حضورم در تلویزیون بود و من همیشه به این فکر می‌کردم که اولین سریالی که در تلویزیون بازی خواهم کرد، چه سریالی است؟ بعد از کلی مشورت و دودلی به این نتیجه رسیدم که این همان کار شیک و آبرومندی است که می‌توانم با افتخار در آن حضور داشته باشم. اتفاق خوشایندی که در این سال برای من افتاد، اکران فیلم «عصر جمعه» بعد از توقیف 5 ساله بود که اولین حضورم در سینما بود. دیدن عصر جمعه روی پرده سینما خیلی شیرین و یادآور خاطرات دوران نوجوانی و عطشم برای سینما بود (عطشی که هنوز که هنوز است وجود دارد وشاید بیشتر هم شده باشد).امیدوارم سال 90 سال خوبی خواهد بود؛ شک ندارم و برای بهتر شدن تلاش می‌کنم. در این شب سرد زمستانی آرزوی دلی گرم و سینمایی قدرتمند و پر رونق می‌کنم و چون جوانم آرزو بر من عیب نیست و چون جوانم، تلاشمندم وچون جوانم زندگی پیش رویم است و چون جوانم آینده‌ام را می‌سازم! آینده‌ای که مرا در کارم سرافراز و سربلند کند. چون سینما بیش از هر چیز برای من عشق است.

مهرداد صدیقیان