سرطان‌های پوست را جدی بگیریم

از این رو زیرکی و حدس و گمان منطقی بیمار و تمرکز وی در نحوه و نوع تغییرات ضایعات پوستی و گزارش دقیق و سریع آن به پزشک می تواند از مهم‌ترین ارکان کشف بیماری، درمان بموقع و علاج کامل آن باشد، اما این اصول اساسی چه هستند؟ و کدامین انسان‌ها در ریسک ابتلا به سرطان پوست قرار دارند.افراد باسابقه فامیلی از سرطان پوست، کسانی که مدام در معرض نور خورشید شدید هستند مانند کشاورزان، کسانی که در سنین جوانی از رادیوتراپی (تابش برق به سر) برای کچلی یا طاسی استفاده کرده‌اند، افرادی که به دفعات از نور آفتاب یا نورهای مصنوعی در سالن‌ها برای برنزه کردن پوست‌ها استفاده می‌کنند، زخم‌های مزمن و ابتلا به برخی زگیل‌های تناسلی یا محل‌های سوختگی عمیق و بعضی محل‌های واکسیناسیون می‌توانند منشأ سرطان پوست باشند.

تماس با مواد سرطانزا مانند گازهای شیمیایی (خردل، آرسنیک و بعضی از گازهای سمی مراکز صنعتی و آلودگی سوختی شهرهای بزرگ) که از آن با نام مرگ خاموش یاد شده، بعضی داروها و بیماری‌های تضعیف‌کننده سیستم ایمنی مانند سیکلوسپورین، ایموران و بیماری‌های ایدز، لوپوس، بدخیمی‌های خونی، گوارشی و غددی و تعدادی عفونت‌های شدید ویروسی و میکروبی نیز در پیدایش سرطان پوست نقش دارند، مصرف مواد افیونی و مخدر و حتی سیگار که روزی نیست از آن نشنویم، تاتوی غیربهداشتی و غیرعلمی، ژل‌ها و پروتزهای زیبایی غیراستاندارد را هم از عوامل سرطانزا گزارش کرده‌اند.

افراد در معرض خطر و بخصوص با پوست روشن برای پیشگیری، نیازمند ضدآفتاب، کلاه و عینک آفتابی صفحه بزرگ هستند. اگرچه اکثر سرطان‌های پوست (بیش از 80 درصد) براحتی قابل علاج است، اما معاینه دوره‌ای هر 2 ماه توسط بیمار ضروری است؛ به این صورت که فرد پرخطر هر 2 ماه باید تمام پوست بدن خود را در مقابله آینه معاینه و همه یافته‌های مهم را ثبت و سپس در معاینه 2 ماه بعد اندازه، شکل، رنگ و سایر جزئیات را با مرحله نخست مقایسه کند، اگر تغییرات قابل توجه بود، حتما فقط با پزشک متخصص پوست مشاوره کند و در صورت نیاز با یک نمونه‌برداری ساده، تکلیف بیماری در کمتر از نیم ساعت مشخص می‌شود.