جام بی‌عیار

در واقع تورنمنتی بدون حضور کره جنوبی (مهد تکواندو جهان)، تایوان، فیلیپین، تایلند، مالزی، چین، ماکائو، ‌ مغولستان، ویتنام، اندونزی و دیگر تیم‌های شرق آسیایی که هر یک دارای مدال‌های ارزشمندی از رقابت‌های جهانی در تالار افتخارات تکواندو خود هستند معلوم نیست چه معیار و امتیازی به مسابقه‌های اخیر تبریز می‌دهد؟ ضمن این‌که این فهرست باید غرب آسیایی‌های صاحب عنوانی مثل لبنان، قطر، عربستان، یمن و عمان همین‌طور تیم‌هایی از آسیای مرکزی مثل ازبکستان، ترکمنستان و قزاقستان را هم افزود!

به هر حال باید پرسید برگزاری مسابقه‌هایی که حتی بسیار ضعیف‌تر و دارای سطحی به مراتب پایین‌تر از تورنمنت غرب آسیاست چه منافعی برای ورزش و تکواندو ما دارد؟ و آیا برای کشوری که مدتی است خود را در بخش مردان، دارای بالاترین کیفیت در سطح جهانی و در بخش بانوان، یکی از قدرت‌های صاحب‌نام آسیا و جهان می‌داند میزبانی چنین تورنمنت کوچکی درخور شأن تلقی می‌‌شود؟!

کاش مدیریت موفق تکواندو‌ ایران به جای صرف بودجه، انرژی و زمانی ارزشمند برای برگزاری این مسابقه‌های دهان پرکن ولی کم اعتبار و فرساینده، با هدفمندی سعی در حفظ و ارتقای موقعیت ممتاز کنونی و دستیابی به قلل مرتفع‌تر دنیای قهرمانی این رشته به عمل می‌آورد. شاید راز موفقیت تکواندو ایران در صداقت، کار و تلاش هدفمند و پرهیز از نمایش‌های توخالی و صرفا تبلیغاتی باشد و حیف است، این رشته موفق و افتخارآفرین به مرور از این مسیر ارزشمند منحرف و خارج شود.

مجید عباسقلی / گروه ورزش