زود، دیر می‌شود

پیش از آن که باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان چقدر زود دیر می‌شود!

فکر می‌کنم همه غفلت ما، از همین نشات می‌گیرد که یادمان می‌رود، خیلی زودتر از آن که فکرش را کنیم، زمان را از دست می‌دهیم.اگر قدر زمان را بدانیم، همه دوران زندگی پر از لذت می‌شود، دیگر حسرت گذشته را نمی‌خوریم، چون امروزمان را به همان اندازه دیروزی که نیست، دوست خواهیم داشت.البته درک این موضوع، به کار بردنش و خصوصا از یاد نبردنش کار آسانی نیست، اما برای تمرین یک زندگی خوب، لذت بردن از ایام و داشتن لحظات شیرین، باید‌ شروعی دوباره داشت. باید هر روزمان را با فکری نو، جمله‌ای نو و عملی جدید آغاز کنیم.باید فهرستی از هر آنچه که مربوط به گذشته است و دوستش داریم، تهیه کنیم. در این فهرست به هر حال چیزهایی وجود دارد که امکان بازسازی‌اش وجود ندارد، اما مسلما بدون جایگزین هم نخواهد بود.

امروز زودتر از آن که فکرش را بکنیم، دیروز می‌شود.