قطبی خودش ضرر کرد

من چند وقتی در اردوهای تیم ملی بودم و خوب تمرین کردم. در مسابقات غرب آسیا در هر بازی که به زمین رفتم، برای تیم ملی گل زدم بجز بازی با عراق که گل نزدم، اما خیلی عالی کار کردم و خود قطبی هم از من راضی بود. نمی‌دانم چه مشکلی بود که مرا خط زدند، اما نسبت به بقیه مهاجمان تیم ملی بدتر نبودم و حداقل باید در فهرست 23 نفره نهایی اعزامی به مسابقات قرار می‌گرفتم. اگر بار اولم بود که به تیم ملی دعوت می‌شدم یا خوب کار نمی‌کردم، می‌گفتم نتوانسته‌ام خودم را به سرمربی تیم ملی نشان بدهم، اما با عملکرد خوبی که داشتم، وقتی که اسمم در فهرست نبود به من شوک بزرگی وارد شد، قطبی با دعوت نکردن من خودش ضرر کرد.

من خیلی آماده و باانگیزه بودم. البته سن و سال من طوری است که می‌توانم دوباره به تیم ملی برگردم. قبل از پیوستن به ملوان در آستانه عقد قرارداد با تیم «فرث» اسپانیا و شالکه آلمان بودم، اما به ایران برگشتم تا خدمت مقدس سربازی‌ام را انجام دهم، در این بازگشت تنها انگیزه‌ام حضور در تیم ملی و درخشش در جام ملت‌های آسیا بود.

درگیری لفظی نبود. فقط قطبی به من گفت که چرا ناراحتی و انرژی منفی به تیم می‌دهی که گفتم من بازیکن هستم و طبیعی است که ناراحت باشم، اما انرژی منفی نمی‌آورم چون انگیزه بسیار زیادی داشتم و وقتی در ترکیب نبودم، به من شوک وارد شد.

واقعا شوک بزرگی بود چون 20 روز مانده به بازی‌ها کسانی که در اردوهای قبلی نبودند، به تیم ملی دعوت شدند، اما من که در لیگ و جام‌ حذفی 15 گل برای ملوان زده بودم و در تمام اردوهای تیم ملی، عالی کار کرده بودم، در فهرست نهایی نبودم.

مگر ملاک برای حضور در تیم‌ ملی و یک تورنمنت بزرگ 2 ـ 3 هفته آخر لیگ است، شاید من در هفته‌های پایانی در لیگ گل نزدم، اما در جام حذفی گل زدم. ارزیابی یک بازیکن برای تیم ملی باید در طول سال باشد.

نرفتن به شالکه اشتباه بود، اما تیم ملی برایم مهم‌تر بود، هرچند در لیست نهایی قرار نگرفتم و ضربه بزرگی خوردم. البته برای تیم ملی آرزوی موفقیت می‌کنم، اما واقعا حقم بود که در جام ملت‌های آسیا ثابت بازی کنم چون در این مدت اثبات کرده بودم که به درد تیم ملی می‌خورم. یک زمانی علی دایی و وحید هاشمیان در تیم ملی بودند و من ادعایی برای بازی در تیم ملی نداشتم اما الان که بازیکنان بزرگی در تیم ملی نیستند، قطبی اشتباه بزرگی کرد که مرا خط زد و حقم بود برای تیم ملی بازی می‌کردم.

من از روزی که فوتبالم را شروع کردم، توکلم به خدا بود و هیچ‌کسی مرا حمایت نکرد اما خودم را نشان دادم و به سطح اول فوتبال ایران و دروازه‌های اروپا رسیدم. قبلا بی‌تجربه بودم و حرف‌هایی می‌زدم که برای من مشکل‌ساز شد اما حالا خیلی پخته‌تر عمل می‌کنم. من برای پیشرفت خیلی جا دارم و هر کسی را که به من در این راه بدی کرده، به خدا واگذار می‌کنم. امیدم به خداست و دوباره تلاش می‌کنم تا به خواسته‌هایم از فوتبال برسم.

به هیچ‌وجه. من در زمین شاید زود عصبانی شوم و اعتراض کنم اما اصلا آدم مغروری نیستم و تمام کسانی که مرا می‌شناسند، این حرف را تایید می‌کنند. روزی که آدم مغرور شود، آخر زندگی‌اش است چون آدم مغرور دیگر نمی‌تواند پیشرفت کند. من هم سعی می‌کنم هیچ‌وقت به خودم غره نشوم.

اصلا گذشته‌ام را فراموش نکرده‌ام. ما که نمی‌توانیم از واقعیت فرار کنیم. نمی‌توانیم فراموش کنیم کی بوده‌ایم و از کجا آمده‌ایم. من هنوز هم با دوستان دوران بچگی‌ام در ارتباط هستم و هروقت به نوشهر می‌روم، با آنها فوتبال بازی می‌کنم و لحظات خوبی را با هم می‌گذرانیم.

بیشتر مجله می‌خوانم و علاقه زیادی به آن دارم، اما کتاب زیاد نمی‌خوانم.

کار رضا صادقی را خیلی دوست دارم چون صدایش آرامش خاصی به آدم می‌دهد. فیلم‌های اکشن می‌بینم ولی اهل تلویزیونم. با اینترنت سر و کار دارم اما دنیای حقیقی را به دنیای مجازی ترجیح می‌دهم.

اولین سفرم به هند با تیم ملی جوانان بود که خیلی خاطره‌انگیز بود. اوایل فوتبالم بود و حمید علیدوستی سرمربی ما بود و به من خیلی علاقه داشت. در آن تورنمنت من در 2 ـ 3 بازی گل نزدم اما آقای علیدوستی همیشه می‌گفت که ناراحت نباش چون اعتقاد دارم در این تورنمنت، یک گل حساس می‌زنی. بازی قبل از فینال بود که دقیقه 94 گل زدم و به فینال رفتیم. در بازی فینال هم گل زدم و قهرمان شدیم.

بازی کردن در تیم‌های بزرگ اسپانیا مثل والنسیا.

گلی که مقابل استقلال زدم و 2 بر یک بردیم. بعد از 4 سال دربی را می‌بردیم که در دقیقه 80 گل زدم و استقلال را شکست دادیم.

بله، امسال با پیراهن ملوان به پرسپولیس گل زدم و خیلی ناراحت شدم. پرسپولیس تیم محبوب من است و از گلزنی به این تیم ناراحت می‌شوم.

حمید استیلی که مربی‌ام بوده و اخلاق ایشان را الگویم قرار داده‌ام.

مهدی نوری