آسوده خاطر نیستیم

امسال هم پایتخت حدود 78 روز در ابری سیاه و سنگین از هوای آلوده نفس نفس زد و دستانی ندیدنی چنان گلویش را فشردند که شمار قربانیانش به 4 هزار نفر رسید و رسانه‌ها، فریاد زدند که این آلودگی در 30 سال گذشته بی‌سابقه بوده است اما واقعیت این است که بحران آلودگی هوا از 15 سال پیش که مسوولان برای نخستین بار در پایتخت به فکر افتادند چاره‌ای برایش پیدا کنند، هر سال بدتر شده است بی آن که راهی اساسی برای رفعش پیدا شود. تهران که از تنگی نفس به کبودی رسید، امتداد خیابان‌ها که در سیاهی و دود محو شد، مرگ و بیماری که گریبان مان را گرفت، مسوولان انواع روش‌ها را از پرواز نمایشی چند هواپیمای فکسنی در آسمان و آب پاشی چند محله تا زوج و فرد کردن تردد خودروها، تعطیلی مدارس و کاهش ساعت کار ادارات امتحان کردند اما تقلا بی‌فایده بود تا روزی که سرانجام باد، سرشاخه‌های درختان را تکان داد و بارانی اندک زمین را تر کرد اما نه آنقدر زیاد که عطشش را فرو بنشاند و ما این‌گونه از بحران گریختیم اما نه گریختنی که آسوده خاطرمان کند.

.... و این دل نگرانی ادامه دارد، ما نمی‌توانیم خودمان را گول بزنیم و می‌دانیم که در سال‌های آینده هم پایتخت و شهر‌های بزرگ کشور، باز در هاله‌ای از دود فرو می‌روند و تا زمانی که مسوولان چشم انتظار بحران می‌نشینند و بعد از بیم انتقادهای گزنده رسانه‌ها، ‌دستپاچه به فکر چاره‌جویی و درمانی سطحی می‌افتند، همین وضع ادامه خواهد داشت.

امروز، روز جهانی هوای پاک است، روزی که ما عادت کرده‌ایم هر سال در آن از آلودگی هوا حرف بزنیم و به شما، پیشنهاد کنیم با تغییر عادت‌هایی ساده در زندگی مثل استفاده از وسایل نقلیه عمومی به جای خودروهای شخصی و....، در کاهش آن سهیم باشید اما شاید این‌بار پیشنهادهای ما، بیشتر به دل‌تان بنشینند چون امسال، خفه شدن در دود را بیشتر از سال‌های گذشته تجربه کردیم.