دان‌2 خنده و گریه مردم

 خصوصا قوانین پرونده‌های خانوادگی را خوب می‌داند. خیلی موکلان حتی قبل از این که به اتاق وکیل بروند، سر درددل‌هایشان را با آزاده باز می‌کنند. خصوصا در پرونده‌های طلاق. به خاطر همین است که آزاده معتقد است منشی خوب خصوصا در دفتر یک وکیل باید قبل از هر‌چیز آدم رازداری باشد: «معمولا موکلان همه مشکلات پرونده ـ که در برخی موارد حتی مسائل خصوصی و شخصی زندگیشان است ـ را در این دفاتر بازگو می‌کنند، پس کسانی که در این دفاتر مشغول به کارند باید افراد امین و رازداری باشند تا بتوانند محرم مشکلات مردم باشند».

بعد از رازداری به اعتقاد او، منشی دفتر وکالت باید فرد صبوری باشد: کار رسیدگی به خیلی از پرونده‌ها ممکن است حتی تا چندین سال طول بکشد، با این تفاسیر لازم است که منشی فرد صبوری باشد تا زمان مراجعه موکلان، به آنها هم این حس صبوری را بدهد. خیلی از موکلان از اطاله دادرسی‌ها خسته می‌شوند، وقتی به دفتر می‌آیند، کلافه به نظر می‌رسند و من سعی می‌کنم آنها را به آرامش دعوت کنم، پس باید خودم فرد صبوری باشم تا بتوانم این کار را به‌خوبی انجام دهم. آزاده هر‌دو‌ این خصوصیت‌ها را دارد، به‌خاطر همین است که اصولا رابطه خوبی با موکلان دارد، حتی پیش آمده که موکلانی بعد از دریافت حکم و پایان کارشان با وکیل باز هم به دفتر مراجعه کنند و حال و احوالش را بپرسند. «بعضی از موکلان با ما دوست می‌شوند و حتی در مراسم و برنامه‌هایشان از ما می‌خواهند که حضور داشته باشیم یا این که بعد از پایان کار پرونده باز هم به دفتر می‌آیند و ارتباطشان با ما قطع نمی‌شود».

مدرک کارشناسی‌اش مدیریت بازرگانی است و حالا همزمان با کار در دفتر وکالت در رشته کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی مشغول به تحصیل است.

با توجه به تجربه کار در یک دفتر وکالت از او می‌پرسم که چرا برای ادامه تحصیل رشته حقوق را انتخاب نکرده است؟ «ریشه همه مشکلات در بزرگسالی و حتی مشکلاتی که پای مردم را به مراجع قانونی باز می‌کند، نحوه تربیت و آموزش‌ها در کودکی است، با این تصور و این‌که دوست داشتم در رشته‌ای تحصیل کنم که به امور تربیتی و روان‌شناسی نزدیک باشد، باعث شد تا این رشته را انتخاب کنم». آزاده فرصت‌های شغلی دیگری هم داشته، مثلا چون پدرش کارمند بوده، می‌توانسته در همین زمینه مشغول به کار شود، اما نخواسته است: «به روحیه من نمی‌خورد، نمی‌توانم بنشینم و هر روز یک کار خاصی را تکرار کنم. تنها چیزی که در منشی بودن یک دفتر وکالت راضی‌ام نگه‌می‌دارد، تنوع پرونده‌هاست، تقریبا در این کار، هیچ دو روز مشابهی نداشته‌ام و این تنوع در موضوعات یا افراد مراجعه‌کننده به دفتر وکالت برایم جالب است».

او فکر می‌کند رشته روان‌شناسی تربیتی یک جور ساختن آدم‌ها برای فردای روشن و بهتر است، پس می‌خواهد با همین تجربه کار در دفتر وکالت که با روان‌شناسی آدم‌ها هم آشنایش کرده و در واقع یک جور مشاوره دادن به مردم محسوب می‌شود، یک روزی به‌عنوان یک روان‌شناس و مشاور مشغول به کار شود.

برای کسی که منشی یک دفتر وکالت است، در رشته روان‌شناسی مشغول ادامه تحصیل است و زمانی هم درخصوص مینیاتور و تهذیب کار کرده، داشتن «دان 2» و حتی مدرک داوری و مربیگری در رشته کیک‌بوکسینگ، فقط می‌تواند نشان‌دهنده پشتکار و روحیه تنوع‌طلبی او باشد؛ مساله‌ای که آزاده هم تاییدش می‌کند.

«اول والیبال بازی می‌کردم، بعد رفتم سراغ تکواندو و تا دان یک ادامه دادم. بعد از تکواندو آمدم سراغ کیک‌بوکسینگ و حالا در این رشته مدرک داوری و مربیگری هم دارم. یک دوره‌ای هم مربی بودم، اما این رشته به دلیل خشونت زیادی که دارد چندان محبوب خانم‌ها نیست و چون از کلاس‌هایش خیلی استقبال نمی‌شود دیگر ادامه ندادم». وقتی از او می‌پرسم چطور با کاری ظریف مانند تذهیب و ورزشی خشن مثل کیک‌بوکسینگ کنار می‌آیی، می‌خندد و می‌گوید: «از یک طرف از تنوع خوشم می‌آید و از طرفی همیشه به یادگیری و یاد دادن علاقه‌مند هستم».

با این روحیه آنچه که سبب شده آزاده به کارش به عنوان منشی دفتر وکالت علاقه داشته باشد، تنوع پرونده‌هاست و این که در این فضا، کار مشاوره‌دادن را یاد می‌گیرد، چرا که وکالت یک نوع مشاور حقوقی دادن است.

او در همین خصوص می‌گوید: «ما در دفتر وکالت شریک لحظات شادی و غم موکلان هستیم، موکلانی که گاهی 5، 6 سال پرونده‌هایشان طول می‌کشد».

پری جمالی