من غذا نمی‌خورم

پدر و مادرش خیلی نگران سلامتی‌اش بودند و هر چقدر هم به او می‌گفتند که باید خوب غذا بخورد تا سالم و قوی و باهوش بشود، فایده‌ای نداشت. موقع غذا خوردن که می‌شد اولش می‌گفت نمی‌خورم، بعد که اصرار می‌کردند جلو می‌آمد و شروع می‌کرد به بهانه جویی؛ اینو نمی‌خورم، اونو نمی‌خورم، شوره، داغه و... هر طوری بود ازخوردن غذا فرار می‌کرد و اگرهم می‌خواست کمی بخورد شرط می‌گذاشت و می‌گفت که من چندتا قاشق بیشتر نمی‌خورم.

دیگه واقعا مامان وبابای نازنین نمی‌دانستند چه کار بکنند تا او غذا بخورد!؟

او حتی میوه هم خوب نمی‌خورد و روی هر کدامشان یک عیبی می‌گذاشت؛ سیب سفته، پرتقال پوست داره، انار دونه داره و....

توی حیاط مدرسه نمی‌توانست مثل بقیه بچه‌ها بازی و بدو بدو بکند، زود خسته می‌شد و دلش می‌خواست یه گوشه‌ای بنشیند و هله هوله بخورد و گاهی وقت‌ها خوراکی‌هایی که مامان برای مدرسه‌اش می‌گذاشت نمی‌خورد و به خانه برمی گرداند!

یک روز دراتاقش نشسته بود و تکالیفش را انجام می‌داد که یک دفعه احساس سر گیجه و ضعف کرد، مادرش را صدا زد. مامان سریع به اتاق او آمد و وقتی دید که حال دخترش خراب است فوری همراه با پدرش او را به درمانگاه بردند.

آنجا دکتر معاینه‌اش کرد و گفت: چیزیش نیست فقط کمی ضعف کرده، فکر می‌کنم که خوب غذا نمی‌خوره، درسته! و با یک لبخند ادامه داد: حالا یه آمپول تقویتی و یه سرم براش می‌زنیم تا حالش بهتر بشه.

با شنیدن این حرف نازنین نگاهی به مامان و بابا انداخت وگفت: وای نه؛من آمپول نمی‌زنم، می‌ترسم.

اما راه دیگری برای این که حالش خوب بشود وجود نداشت. نازنین با گریه از مامانش خواست که این کار را نکنند اما چاره‌ای نبود و او باید آمپول را می‌زد.

وقتی آمپول را زد خیلی دردش گرفت و بازم گریه کرد. دکتر بالای سرش آمد و برای این که آرامش کند گفت: عیبی نداره، قوی باش ؛ شنیدم که غذا نمی‌خوری؟ خب دختر جون آدم اگه خوب نخوره باید به جاش بیاد این جا و سوزن بخوره ،حالا فکر کن ببین کدوم بهتره، آمپول یا غذا؟ تازه اگه غذا نخوری بزرگ نمی‌شی و نه می‌تونی درس بخونی نه می‌تونی درست و حسابی با دوستانت بازی کنی؛ اونا زودتر از تو بزرگ می‌شن و درسشونم بهتر می‌شه.

نازنین که حالا آرام شده بود کمی فکر کرد و متوجه کار اشتباهش شد و تصمیم گرفت به حرف بزرگ‌ترها گوش بدهد و به آنها قول داد که از این به بعد خوب غذا بخورد.

رضا بهنام