«ذکر» و «فکر» مختار ثقفی

جایی دیگر ندای درونش او را به خاطر اتحاد با آل زبیر که دشمنان آل علی هستند شماتت می‌کند و در قسمتی دیگر از داستان که در کنار کعبه پناه گرفته و درست جایی که سربازان بهت‌زده آل زبیری از قدرت شمشیر او در میدان نبرد سخن می‌گویند، در ذهنش صحنه‌ای مجسم می‌شود که در آن به پیروزی رسیده و اشقیا را مجازات می‌کند. مجازاتی که نحوه به تصویر کشیدن آن با وجود دیگ‌های آب جوش، چهره‌های درهم و برهم اشقیا و کفن‌هایی که در آن پیچیده شده‌اند؛ بشدت یادآور نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای و همان تصور رایج در میان عامه از مجازات قاتلان دشت کربلاست که کارگردان تلاش کرده تا با نزدیک شدن به آن، به باور مردم احترام بگذارد. مختار هر اندازه که به تزکیه روح می‌پردازد، به چنین ذهنیتی بیشتر و بیشتر نزدیک می‌شود و با این شیوه سلوک عارفانه، در هر لحظه و هرجا که هست و در هر حالتی به فکر خدایی است که می‌خواهد او را بیشتر بشناسد و به آن نزدیک‌تر شود تا انتقام گرفتن از قاتلان شهدای دشت کربلا برایش صرفا هدفی سیاسی و از جنبه کسب قدرت نباشد. او به مکه آمده تا تزکیه نفس کند اما در موقعیتی گرفتار آمده که مجبور است برای اهداف سیاسی خود هم پیمان با دشمنان آل علی شود. مختار بزودی مکه را پشت سر خواهد گذاشت و با روحی پالایش شده به کوفه بازخواهد گشت تا قیام خود را آغاز کند. قیامی که نه به انگیزه کسب قدرت سیاسی، بلکه تشکیل حکومتی است که قرار است ادامه حکومت آل علی باشد.

رضا استادی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر