نگران دنیای کودکان هستم

خیر. اولین عروسکم را به یاد ندارم، اما در بین عروسک‌های دوران کودکی‌ام چندین عروسک داشتم که هنوز هم آنها را دارم و دخترم با آنها بازی می‌کند، اما یکی از آنها که شاید بتوانم بگویم اولین عروسکی است که وقتی هدیه گرفتم کاملا به یادم مانده، عروسکی بود با موهای سبز و لباس عروس. پدر و مادرم آن را خریده و با خود به مهدکودکم آوردند.

قشنگ‌ترین خاطراتی که من و برادرم هنوز با هم آنها را مرور می‌کنیم مربوط به دوران کودکی‌مان است. پدر و مادرمان هر دو شاغل بودند و من و برادرم ساعت‌ها در خانه عروسک‌بازی و بازی‌های خیالی می‌کردیم، البته به غیر از بعدازظهرهای تابستان که در کوچه با بچه‌ها بازی می‌کردیم. در دوران کودکی چند شخصیت برای خودمان ساخته بودیم که در نقش آنها ساعت‌ها بازی می‌کردیم.

یک‌دفعه و در دوران دانشجویی با سنجد آشنا شدم. دانشجوی تئاتر بودم که آقای امیر فیضی (کارگردان سنجد)‌ پیشنهاد این کار را به من دادند.

کودکان دیروز که الان نوجوان و جوان شده‌اند هنوز دنبال سنجد هستند و سراغ او را از من می‌گیرند و حتی تکه‌کلام‌هایش را تکرار می‌کنند و می‌گویند که دلشان برایش تنگ شده است. کسانی هم که دست‌اندرکار کارهای عروسکی هستند در بین آثار به یادماندنی عروسکی، سنجد را برمی‌شمارند. پس شاید بتوان گفت که ردپایی از این کار باقی مانده است.

فکر می‌کنم دنیای کودکان دیروز از زمان ما کمی ساده‌تر بودند. دنیای کودکی من مثل یک دشت است. اما دنیای کودک امروز را در ذهنم فضایی می‌بینم پر از کوه، تپه و گردنه و راه‌های پر پیچ‌وخم. بچه‌های امروز را نمی‌‌شود به راحتی راضی کرد. این مهم‌ترین فرق است.

بعد از سنجد من به جای چند عروسک دیگر هم صحبت کرده‌ام، اما نمی‌دانم چرا هیچ‌کدام سنجد نشدند. عروسکی داشتم به نام «حنا» در شبکه جهانی جام‌جم که او را هم خیلی دوست داشتم.

بعد از سنجد من بیشتر کار اجرا انجام می‌دادم حال چه با عروسک و چه بدون آن و مدتی هم مشغول کارگردانی و تهیه‌کنندگی بودم. به هر حال همیشه بودم اما شاید پررنگ نبودم.

درست مثل بچه خود آدم است. بزرگ‌شدنش، سلیقه‌دارشدنش، ادا و رفتارش همه یواش‌یواش شکل می‌گیرند و تو با آن زندگی می‌کنی و دلت برایش تنگ می‌شود.

ساده و رک بودن.

نگار استخر امروز با نگار استخر دیروز تفاوت‌های زیادی دارد. بعضی اوقات برای دیروزم دلتنگ می‌شوم. آن وقت‌ها دلهره‌هایم اندک‌تر و سبک‌تر بودند الان نگران‌تر و حساس‌ترم. این نگرانی‌ به خاطر مسوولیتی است که در قبال بچه‌های سرزمینم دارم. نگران دنیای آنها هستم. نگران حرفی هستم که می‌زنم. آیا درست است؟ آیا حقیقت است؟ آیا صادق بودم؟ امروز نگار استخر کلی فکر توی سرش دارد و نگران دنیای بچه‌ها است.

این که بخواهی حرف‌های مهم و ضروری را با زبان کودکان بگویی سخت است. چگونه بگویی، با چه لحنی، با چه کلماتی، با چه حسی و با چه نگاهی!

کارکردن در زمینه طراحی صحنه و لباس همیشه برایم لذتبخش بوده است. تحصیلاتم در این زمینه است و با هدف و انتخاب خودم سراغ آن رفتم. کارکردن در سینما و در این جایگاه نکات زیادی به من یاد داد که امروزه از آنها استفاده می‌کنم. این حرفه بسیار دشوار است. همیشه اول از همه می‌آیی و آخر از همه هم می‌روی و باید با تلاش برای حفظ خواسته و نگاه و نظر خودت، خواسته کارگردان و تهیه‌کننده را گرفته تا بازیگر و صدابردار را تامین کنی... اما آن لحظه‌ای که همه چیز آماده است لذتی در تو ایجاد می‌شود که همه سختی‌ها را فراموش می‌کنی.

کارکردن در دنیای کودکان برایم بسیار مهم و جدی است. هنوز خیلی چیزها را بلد نیستم. خیلی کلمات را دارم یاد می‌گیرم. خیلی درها را هنوز نگشوده‌ام. راه خیلی طولانی‌ای هنوز پیش روی دارم و تا کی می‌توانم پیش بروم دست خداست. پس سراغ چیز دیگری نمی‌روم و در دنیای دیگری نیز ورود نمی‌کنم.

من الان و در حال حاضر عمومتل را خیلی خیلی دوست دارم. عمومتل آنقدر جنبه‌های متفاوت و جالب دارد که هر لحظه برایم تازگی دارد. پیش از آن ترپچه جان را خیلی دوست داشتم و هنوز هم وقتی یادش می‌افتم دلم برای هر لحظه‌اش تنگ می‌شود.