در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
2 شاعر + 1 سماور
یکی از آفتهای روزگار ما در حوزه ادبیات و خاصه شعر، جشنواره و کنگرهزدگی است که البته پیش از این بارها مورد تاکید و اشاره منتقدان و کارشناسان قرار گرفته است به گونهای که متاسفانه در اکثر طرحها و پروپوزالهای برپایی این کنگرهها و جشنوارهها نخستین موردی که به عنوان اهداف نوشته میشود این جمله است: «کشف، شناسایی و معرفی استعدادهای شعر جوان کشور.»
در حالی که معمولا جشنوارههای ادبی و هنری در تمام دنیا به عنوان یک ویترین محسوب میشوند که بهترین آفرینشهای ادبی و هنری حال چه از سوی جوانان و چه پیشکسوتان در آن ارائه و عرضه میشود.
به طور طبیعی تا زمانی که شما انباری پر و پیمان و خط تولیدی توانمند و مبتنی بر یک نظم و برنامهای بلند مدت نداشته باشید قطعا نمیتوانید ویترینی زیبا و تاثیرگذار با چیدمانی مناسب و مبتنی بر زیباییشناسی از کالاهای فرهنگی ارائه کنید تا مشتری (مخاطب) را مجذوب خود کند.
متاسفانه در چند سال اخیر مهمترین گرفتاری شعر جوان که حاصل سیاستگذاریهای کلان حمایتی و هدایتی است غالب شدن همین نگاه ویترینی به شعر و ادبیات است به گونهای که محافل و انجمنهای ادبی که زیرساختهای کشف، پرورش و تولید هستند تقریبا به فراموشی سپرده شدهاند؛ نکتهای که رهبر انقلاب هم در دیدار شاعران با ایشان در ماه رمضان 2 سال گذشته مورد تذکر و توجه قرار دادند و فرمودند که انجمنهای ادبی احیا شود و گسترش پیدا کند.
این در حالی است که اگر کمی به پیشینه ادبی خودمان حتی در همین دوران معاصر نگاه کنیم در مییابیم که امثال سپهریها، شاملوها، اخوانها، سلمان و قیصرها محصول هیچ کنگره و جشنوارهای نبودند و برعکس دقیقا حاصل انجمنهای ادبی بودند که جوانهای شاعر در حلقه بزرگان و پیشکسوتان ادبیات و هنر مینشستند و میآموختند.
البته این انجمنها در کنار آموزش فنون ادبی و پرورش شاعران کارکردهای دیگری هم داشته و دارند مانند ایجاد یک پایگاه و محفل فرهنگی به صورت عام که میتواند تاثیرگذاریهای اخلاقی و اجتماعی فراوانی به همراه داشته باشد. همچنین در نظر بگیرید بودجه و اعتبار کلانی که نهادها و سازمانهای فرهنگی ـ هنری برای برپایی کنگرهها و جشنوارهها در نظر میگیرند که اگر حتی بخشی از این اعتبارها را سازمانها و نهادهای فرهنگی به حمایت و احیای انجمنهای ادبی اختصاص دهند در مقایسه با جشنواره و کنگره هم فراگیری بالاتری دارد و هم تاثیرگذاری بیشتری خواهد داشت.
اتفاقی که به عنوان مثال، امروز در همین صفحه نمونهای از آن را میخوانید یعنی انتشار 5 جلد کتاب از شاعران جوان ایلام که محصول انجمن ادبی حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی این استان بودهاند.
اگر کمی از آن نگاه ویترینی فاصله بگیریم و خط تولید (آفرینش) را در گوشه و کنار کشور توسعه و مورد حمایت قرار دهیم قطعا شاهد رخ دادن چندباره این اتفاقهای مبارک در تمام کشور خواهیم بود.
سخن آخر این که این جمله روانشاد سیدحسن حسینی را فراموش نکنیم که همیشه میگفت: 2 شاعر + 1 سماور = انجمن ادبی
سینا علیمحمدی
گروه فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
