به کدامین گناه می‌سوزند؟

از روز گذشته دور سوم قتل درختان جنگل‌های گلستان، آن هم پس از تنها چند روز استراحت آغاز شده است و بی توجه به بحث‌ها و تحلیل‌های مختلف ارائه شده مبنی بر این‌که ما برای حفاظت و صیانت از جنگل‌هایمان چه می‌خواهیم، باز هم شعله‌های بی‌امان آتش از گوشه دیگری از این جنگل‌ها زبانه می‌کشند. مگر نه این است که نیروهای یگان حفاظت از جنگل و ستاد بحران متشکل از نیروهای مردمی، بسیج و سپاه و جنگلبانان محلی گرد هم جمع شدند تا بر دشمن سوزان جنگل چیره شوند؟!

شاید بسیاری تصور کنند آنچه مهم است همدلی و همکاری این نیروهاست، حتی اگر با کمترین و پیش پاافتاده‌ترین امکانات باشد و مدیریت و ساماندهی متمرکزی هم بر این نیروی‌های غیرمتخصص و غیرمجهز انسانی اعمال نشود، به‌علاوه از دعا و استمداد از پروردگار بی‌همتایمان هم نباید غافل بشویم، چراکه بالاخره به مدد الهی برف و بارانی از آسمان بر سر شعله‌های زیر خاکستر یا بر بدنه درختان کهنسال آتش گرفته یا بر بستر سوخته جنگل‌ها خواهد بارید و ریشه بر تیشه این آتش خانمان برانداز خواهد زد.

واقعیت اگر چه تلخ است اما باید با جسارت آن را پذیرفت تا بتوان بر اساس آن پیش از آن‌که تمام فرصت‌ها از دست برود، کار موثری کرد.واقعیت آن است که ما در کنار مدد الهی و همدلی و مشارکت گروهی از دلسوزان واقعی منابع طبیعی، مدیریت ساماندهی شده و نیروی انسانی آموزش دیده برای مقابله با حوادث غیرمترقبه در جنگل‌ها و مراتع می‌خواهیم. در کنار آن، به تجهیزات پیشرفته و مدرن برای پیش‌بینی، پیش‌آگهی و اطفاء آتش‌سوزی‌ها در مناطق جنگلی نیاز داریم. تا این موارد نباشد همچنان باید شاهد از دست رفتن هر آنچه از نیاکانمان بر بستر زنده خاک باقی مانده است، باشیم.امروز باید وقت را غنیمت شمرد چراکه با روند پیش آمده دیگر فردایی برای درختانمان باقی نمی‌ماند که حتی بتوانیم در فراغشان اشک بریزیم...

پونه شیرازی ‌/‌ گروه ایران