لباس سیاه احرام

کعبه، حسین است و زمزم، اشک چشمانم و لباس احرام، پیرهن سیاهم. کعبه خود سنگ نشانی است که ره گم نشود  حاجی احرام دگر بند، بشنو  ندای « هل من ناصر» نصیر را! ببین شمرهای عدید و قتلگاه های جدید را! بشناس کعبه های عجیب را! و فریاد کن قولاً سدید را! که « حاجی» عباس بود که ذره ذره مشک پاره اش « لک لبیک حسین» مشق می کرد. و «عشق» مشق قطرات مشک عباس بود به یاد لب تشنه طفل رباب! حاجی باید « حرّ» باشد.  و «حرّ» آن آزاد مردی بود که رمی نمود نفسش را و رافع نمود رأسش را. این جملات صفوفی از کلمات نیست که لهوفی است علی القتلی الطفوف.

شرط حاجی بودن جهاد اکبر است و « علی اکبر » آن جوانی بود رعنا که با « عرباً عربا» ی بدنش کلاس آموزشی گذاشته بود؟  آموزش مناسک حج سرخ. و من « حاجیه»‌ای می شناسم سه ساله که معلم هزاران پیر است که او شاگرد کلاس زینب است و همین بس. « حجکِ مقبول» رقیه‌جان که نه هفت بار صدها بار سر بابا را طواف کردی و آخرسر کنار بابا به ظاهر خفتی.

و اما رقیه جان! اینجا من عده ای می شناسم که محتاج نام و نشان گشته اند و فروخته اند حسین را به حج، مثل آنهایی که در بند رساله ماندند و  بابا حسین را مرتد خواندند. خدای خانه را رها کردند و پابوس خانه خدا گشتند.و  اینجا نیز عده ای رها نموده اند حج سرخ را به نام حج عمره،  و کعبه را به نام مکه!

مکه با کعبه است که می شود « شهرخدا » والا بی کعبه می شود « شهر ریا ». و « کعبه » با حسین است که می‌شود «بیت الله‌» والا بی حسین می شود « بیت شاهزاده ها ». کعبه بی حسین می شود مکعبی بی جان. بیچاره برادران اهل بدعت! که حج شان را ضربدر صفر و سعی شان را ضربدر تباهی و عمرشان را ضربدر ضلالت کردم. آفرین به قلم من که با یک تیر سه نشان زدم!!  کعبه همین جا هیئت ما بچه بسیجی هاست. نمی‌بینی زمزم اشک‌های مرا؟! نمی شنوی « لک لبیک حسین» را! و یا نمی بینی لباس سیاه احرامم را! طواف  ما همین هروله وسط سینه زنی است به یاد هروله های زینب و تاول‌های پای زهرای 3 ساله! حالا بگذار روضه‌عباس بخواند خودم را قربانی خواهم کرد نذر دستان او. ما ندای « حی علی العزا» را شنیده ایم ولبیک گفته ایم و از گفته خود دل شادیم که ما نوکر عباسیم. « حجکم مقبول» ای سینه زنان حرفه ای! ای سیلی زنان وسط روضه!