در ژیمناستیک در جا زدیم

دکتر رضا محمدکاظمی، کارشناس ژیمناستیک و استاد دانشگاه تهران در مقام مقایسه نتایج تیم اعزامی ژیمناستیک ما به بازی‌های آسیایی دوحه و گوانگجو گفت: ما در دوحه تنها یک شرکت‌کننده در فینال بازی‌ها آن هم در رشته دارحلقه داشتیم که به مقام هشتمی رسید. اتفاقا در گوانگجو هم فقط یک شرکت‌کننده ما به جمع 8 فینالیست بازی‌ها آن هم در رشته دارحلقه رسید که با کسب مقام هشتمی به کار خود پایان داد. این نشان می‌دهد تیم ما پیشرفت و عقبگردی در کسب نتایج خود نداشته و با صرف همه هزینه‌ها و به رغم اعزام‌های پیاپی و تبلیغات وسیعی که روی پیشرفت این رشته انجام شده بود، تنها در این 4 سال درجا زده است. این در حالی است که کره شمالی به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ این رشته در جهان، به دلیل استفاده از 3 بازیکن صغر سنی، از حضور در بازی‌های آسیایی محروم بود و چه بسا حضور ورزشکاران این کشور در گوانگجو ، دست ما را از کسب همین تک عنوان هشتمی هم خالی نگه می‌داشت. کاظمی با اشاره به این‌که طی سال‌های اخیر فدراسیون هر گونه نقدی به عملکرد خود را با این توجیه که تیم ایران خود را برای نتیجه گیری در بازی‌های آسیایی گوانگجو آماده می‌کند و ناکامی‌های ما هزینه‌های موفقیت در گوانگجوست رد کرده است، افزود: در طبقه نخست تالار آذرپی (مجموعه ورزشی شیرودی تهران) حدود 400 نوجوان آینده‌ساز ژیمناستیک مشغول تمرین بوده‌اند که فدراسیون با تعطیل کردن کلاس‌های تمرینی آنها، آنجا را به عنوان خوابگاه ملی پوشان معرفی کرده بود و حالا نتیجه این اقدام نه چندان سنجیده را شاهدیم. ورزشکار دهه 60 ژیمناستیک کشورمان، قطع بودن ارتباط بخش فنی ژیمناستیک با مراکز علمی را دلیل این شرایط نامطلوب و اتلاف سرمایه‌ها خواند و گفت: ژیمناستیک یکی از علمی‌ترین رشته‌های ورزشی است و قطعا بدون همکاری تنگاتنگ با مراکز علمی، شاهد پیشرفت چندانی نخواهد بود. کاظمی بحث‌های مدیریتی را بحث امروز و دیروز این رشته ندانست و گفت: درد ژیمناستیک کهنه‌تر از عمر فدراسیون فعلی است. مثل همه سال‌های اخیر، از همه پتانسیل ژیمناستیک برای موفقیت این رشته استفاده نمی‌شود، در حالی که 4 سال و اندی پیش و در آغاز فعالیت فدراسیون فعلی، رئیس آن دست یاری به سوی همه اهالی این ورزش دراز کرد، ولی متاسفانه عملا همان راه قبلی‌ها را پیمود.

این کارشناس ورزش پایه افزود: اگر سازمان تربیت بدنی در تعیین مدیریت این رشته دخالت نکند و مثل گذشته شخص مورد نظر خود را به عنوان رئیس این فدراسیون تحمیل نکند، خود اعضای خانواده ژیمناستیک می‌توانند این ورزش را نجات دهند، چون فردی که با اجماع آنها برگزیده می‌شود ناچار است به میثاق خود وفادار باشد. به هر حال مشکل ژیمناستیک ما مدیریتی است که نمودی فراتر از فدراسیون دارد، البته نمی‌توان فقر تشکیلاتی فدراسیون را هم نادیده گرفت.