فروشنده ‌چینی ‌نداریم!

شاید فکر کردن درباره این شغل مانند مسائل و مشکلاتش نباشد. باید خود را جای فروشنده لوازم خانگی قرار داد و مفهوم واقعی این شغل را باور کرد. امیرحسین صدراصفهانی که 35 سال دارد، یک فروشنده لوازم خانگی است. او فروشگاهی در بازار تهران دارد و به قولی خودش صاحب کار است.

در حالی که بسیاری از ما احساس می‌کنیم اگر کارمان از آن خودمان بود، شرایط بهتر و راحت‌تری داشتیم. برای این فروشنده لوازم خانگی «دیر به محل کار رفتن» کاری غیرعاقلانه به شمار می‌رود. او در پاسخ به این سوال که آیا هر زمان بخواهید به محل کار مراجعه می‌کنید؟ می‌گوید خیر با آن‌که کار را خودمان مدیریت می‌کنیم، بنا را بر این گذاشته‌ایم که همگی راس ساعت 7 صبح در محل کار حضور پیدا کنیم، چرا که یک سری کارهای ما بانکی است، مانند وصول چک که نیاز به حضور بموقع در بانک دارد.

صدراصفهانی درباره چگونگی علاقه‌مند شدن به شغلش می‌گوید: من به نوعی شغل پدرم را در بازار دنبال می‌کنم، البته پدرم در صنف دیگری مشغول به کار است، اما همواره دوست داشتم مغازه‌ای داشته باشم که متعلق به خودم باشد و چند نفر را هم زیر بال و پر خود بگیرم. در واقع از نوع رفتار پدرم با دیگران و اعتبارش لذت می‌بردم و دلم می‌خواست که خودم هم تا این اندازه بتوانم خدمت کنم.

از او می‌خواهیم که برایمان از شغلش بگوید: فروش لوازم خانگی شاخه‌های متعددی دارد. از خرده‌ریز مانند قاشق و چنگال گرفته تا لوازم بزرگ برقی. همین شغل، صنف‌های مختلفی هم دارد. مثلا چینی فروشی، لوازم برقی، لوازم صوتی و تصویری یا صنف‌های دیگر که مجزا هستند.

اما نکته مشترک این شغل این است که فروشندگان لوازم خانگی در این میان با برندهای مختلفی سرو کار دارند.

همواره در بازار لوازم خانگی دنیا، برندهای متعددی را می‌بینیم که با هم در حال رقابت هستند و این باعث می‌شود که فروشنده‌ها کمی سر در گم شوند.

بنابراین فروشنده باید نسبت به جنسی که وارد مغازه‌اش می‌کند، آگاه باشد و از تمامی اطلاعات آن سر در بیاورد تا بتواند به مشتری اطمینان دهد، جنسی را که می‌خرد کاملا مطمئن و استاندارد است.

از آنجا که مدت‌هاست بازار لوازم خانگی را اجناس چینی پرکرده، او گریزی هم به اجناس چینی می‌زند مانند همه لوازم خانگی فروش‌ها که در میان اجناسشان حتما چینی‌اش هم موجود است. او دراین‌باره می‌گوید: در حال حاضر کشور چین خود به تنهایی بسیاری از برندهای دنیا را برای ساخت و تحویل به بازار جهانی در اختیار گرفته است و بسیاری از ایرانیان هم برای تهیه لوازم خانگی به این کشور مراجعه می‌کنند. این روش کار نه تنها برای ایرانیان است بلکه دیگر کشورهای جهان هم همین روند را دنبال می‌کنند، اما معمولا ما برند و کالایی را برای فروش انتخاب می‌کنیم که حتما ضمانتنامه پس از فروش داشته باشد. در این صورت است که خودمان هم احساس رضایت داریم.

او برای این‌که به این نوع از اجناس هم اعتبار دهد، می‌گوید: اجناس چینی داریم ولی فروشنده چینی نداریم! من خودم به عنوان یک فروشنده لوازم خانگی از این اجناس استفاده می‌کنم.

این فروشنده لوازم خانگی در پاسخ به این سوال که آیا یک فروشنده لوازم خانگی، خانه‌اش مملو از اسباب و لوازم است، می‌گوید: تا حدودی همین‌طور است. ناخودآگاه ما به عنوان فروشندگان لوازم‌خانگی، دلمان می‌خواهد کالاهای خوب را مورد استفاده قرار دهیم. ‌امیرحسین صدر برای کسانی که علاقه‌مند هستند به این حرفه وارد شوند، توصیه‌هایی دارد. او می‌گوید: این‌طور نیست که اگر کسی بخواهد فروشنده و وارد کننده لوازم خانگی باشد، بتواند با سرمایه‌ای مناسب با موفقیت این شغل را ادامه دهد. این شغل مستلزم یادگیری فوت و فن‌هایی است که شاید بتوان ابتدا در فروشگاه‌های دیگران که سابقه کار طولانی‌تری دارند، یاد گرفت. به عنوان مثال من خودم از کار در فروشگاهی شروع کردم. باید کم‌کم سرمایه و تجربه جمع کرد و به کار مستقل ادامه داد.

اگر فکر می‌کنید فروشندگی لوازم خانگی لزوما شغل پردرآمدی است، اشتباه می‌کنید. صدر می‌گوید: من اعتقادی به این مساله ندارم که نوع شغل می‌تواند در سودآوری تاثیر مستقیم داشته باشد. در واقع تلاش و کوشش و ذهن حسابگر و پویا می‌تواند در این راه نقش سودآوری را ایفا کند و مفید واقع شود. هر شغلی را می‌توان با پشتکار به بهترین مرحله و بالاترین حد رساند. این فروشنده لوازم خانگی همچنین از فروشگاه‌های ایرانی، نوع تجارتشان و قرار گرفتن آنها در بین همنوعان خود در خارج از کشور با افتخار می‌گوید: در گذشته بسیاری از مردم مایحتاج خود را از جزیره‌های قشم و کیش یا از مرز‌ها تهیه می‌کردند، اما امروز می‌توان بهترین اجناس را بازارهای تهران جست‌وجو کرد.

‌ میثم اسماعیلی