آنگ سان سوکی آزاد شد

همه‌ کسانی که آنگ سان سوکی را می‌شناساند، معتقدند که رهبر 65 ساله‌ اپوزیسیون برمه، در اولین فرصت، با هواداران خود ملاقات خواهد کرد و فعالیت‌های سیاسی خود را از سر خواهد گرفت.

آنگ سان سوکی برای آخرین بار در ماه مه سال 2003 بازداشت شد. در آن زمان، تنها یک سال از آزادی او می‌گذشت. او با هواداران حزب خود «لیگ ملی برای دمکراسی»، در شمال برمه در سفر بود. همه جا کاروان اتومبیل‌های همراه او با استقبال پرشور هوادارانش روبرو می‌شد. تا اینکه گروه‌های ضربت هوادار خونتای نظامی به آنان حمله کردند.

در آن حادثه، شماری کشته و زخمی شدند و خانم سان سوکی بازداشت شد. حمله‌کنندگان هوادار سازمانی بودند که توسط نظامیان تاسیس شده بود و مدت کوتاهی پیش از انتخابات اخیر در برمه، به حزب خونتا (USDP) تبدیل شد.

نگاهی به زندگینامه سیاسی آنگ سان سوکی

آنگ سان سوکی تصادفا وارد عالم سیاست شد. او دختر قهرمان استقلال برمه آنگ سان است که در سال 1947 به قتل رسید. سان سوکی بخشی از دوره‌ جوانی خود را در هند گذراند، زیرا مادر او سفیر برمه در این کشور بود. وی بعدها در آکسفورد انگلستان فلسفه، سیاست و اقتصاد تحصیل کرد. خانم سان سوکی با مایکل آریس، تبت‌شناس بریتانیایی، ازدواج کرد که ثمره‌ آن دو پسر است. سان سوکی مدتی نیز در بوتان زندگی کرد.

سان سوکی در سال 1988 به برمه بازگشت. آن سال با تظاهرات گسترده‌ دانشجویی علیه رژیم برمه همراه بود. سان سوکی در اوت همان سال برای نخستین بار در برابر معترضان سخنرانی گیرایی کرد و به سرعت به نماد مقاومت در برمه تبدیل شد.

در پی آن کودتایی در برمه رخ داد و خونتای تازه‌ای از میان نظامیان قدرت را به دست گرفت که افزون بر سرکوب خونین اعتراضات توده‌ای، نام کشور را به میانمار تغییر داد. خونتای نظامی فعالیت احزاب دمکراتیک را ممنوع کرد. با این همه، «لیگ ملی برای دمکراسی» در سپتامبر همان سال اعلام موجودیت کرد و سان سوکی را به عنوان رهبر خود برگزید. رهبر اپوزیسیون در سال 1989 برای نخستین بار در بازداشت خانگی قرار گرفت.

حزب لیگ ملی برای دمکراسی در سال 1990 انتخابات پارلمانی را با کسب 80 درصد آرای مردم برد، ولی خونتای نظامی این پیروزی را هرگز به رسمیت نشناخت. سان سوکی در سال 1991 برنده‌ جایزه‌ صلح نوبل شد و این جایزه را پسر او آلکساندر به نمایندگی از مادرش در اسلو تحویل گرفت. در سال 1995 بازداشت خانگی سان سوکی برچیده شد، ولی او اجازه هیچ گونه تردد آزاد را نداشت. از سال 2000 تا 2002 سان سوکی بار دیگر به بازداشت خانگی محکوم شد.

سان سوکی فداکاری‌های شخصی زیادی کرده است. او در سال 1999 پیشنهاد خونتای نظامی را برای سفر به انگلستان جهت دیدار با همسر در حال مرگش نپذیرفت، زیرا بیم آن داشت که نظامیان او را دیگر به برمه راه ندهند و تابعیت‌اش را لغو کنند. سان سوکی همچنین ده سال است که فرزند کوچک خود را ندیده است. اکنون حکومت برمه با صدور روادید برای فرزند او موافقت کرده است.

خونتای نظامی از شرکت سان سوکی در انتخابات اخیر برمه جلوگیری کرد. این بار حزب اپوزیسیون این انتخابات را تحریم کرد. خونتای نظامی در پایان خود را برنده‌ این انتخابات اعلام کرد، انتخاباتی که بسیاری از ناظران آن را غیرآزاد و نامنصفانه می‌دانند.

هنوز معلوم نیست خانم سان سوکی این بار چه مدت آزاد خواهد بود. در هر صورت، رهبر اپوزیسیون پس از آزادی اعلام کرده که قصد دارد به شکایاتی که از تقلبات گسترده در انتخابات شده رسیدگی کند.

سازمان عفو بین‌الملل از چین، هند و همه‌ کشورهای عضو «آسه‌آن» خواست که به برمه فشار آورند تا به بازداشت‌های سیاسی مخالفان پایان دهد. به گفته این سازمان حقوق بشری، شرایط حبس در زندان‌های برمه فاجعه‌بار است و به زندانیان سیاسی حتی غذای کافی داده نمی‌شود.

دویچه وله