در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
با مسافر سرزمین دلها
همپای ابراهیم
وقتی «توفیق» داشته باشی، مورد رحمت و مرحمت خدا قرار میگیری. به درجه قرب الهی میرسی. مقرب میشوی و دوست خدا، مثل حضرت ابراهیم علیه السلام که لقب خلیلالرحمن به او دادند. پیامبری که در جای جای مناسک حج جای پای او را میبینیم. حج ما میشود حج ابراهیمی. نماز طواف جزئی از مناسک است. نماز طواف را باید درست پشت مقام ابراهیم به جای آورد. مکانی مقدس، پاک و پاکیزه که سنگی سخت در دل خود جای داده، سنگی که یادگاری از یادگاران فرستاده خدا، پیامبری بزرگ و عظیمالشان یعنی حضرت ابراهیم است.
سنگی که یار و مددکار آن رسول هدایت میشود در بنای کعبه، تا دست ابراهیم را بر بلندای دیوارهای این خانه برساند. ابراهیم در هیچ آزمونی دچار شک و تردید نشد. آزمونهای الهی را یکی پس از دیگری با سربلندی و سرافرازی پشت سر نهاد. عمل وقتی خدایی شد و رنگ و بویی از اخلاص داشته باشد، تا قیام قیامت ماندگار میشود. اجر و پاداش آن هم محفوظ.
به سعی صفا و مروه هم که میروی رد پایی از این خاندان مییابی. خاندانی که ریشه در خدا پرستی دارند و جلوهای زیبا در آیین توحیدی. باید تاسی کنی به هاجر و «سعی» را از «صفا» آغاز کنی. حاجی در واقع هروله مادری را میبیند پریشان، نگران و بیتاب از صفا تا مروه و از مروه تا صفا... و باز هم دوباره این سو و آن سو میدود، در پی جرعهای آب و سیراب کردن طفلکی تشنه لب. حاجی هم باید پا بر زمین بکوبد برای جاری شدن جویبار رحمت و سیراب کردن نفس تشنه از زلال زمزم.
محمد خامهیار
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
