جانی در «وفاداری»*‌

تفاوت جانی با دیگرانی که مرتکب این‌گونه خطاها می‌شوند در این است که او از سر خودخواهی و هواپرستی در ورطه گناه نمی‌افتد. جانی بیشتر قربانی است تا گناهکار و دلیلش هم گذشته اوست. او تجربیات تلخی در کودکی داشته مانند مرگ برادرش. جانی در مرگ برادر، خودش را مقصر می‌داند و دلیلش هم توبیخ‌ها و تحقیرهای پدرش است.

جانی هیچ‌وقت باور نداشته که او هم می‌تواند مثل برادرش، جک آدم خوبی باشد. دلش می‌خواهد باشد ولی باور نمی‌کند که بتواند. معتقد است خودش باید به جای جک روی اره می‌رفته و کشته می‌شده است؛ چراکه خود را شخصیت بی‌ارزشی می‌داند که در زندگی و کارش فقط باعث آزار رساندن به دیگران بوده است: «جانی (به جون): من چی کار کردم؟ فقط هر کسی رو که می‌شناختم رنجوندم... من هیچی نیستم. پوچم.» جون کاتر ولی نظری دیگر درباره او دارد. «جون (در جواب جانی): تو پوچ نیستی. تو مرد خوبی هستی و خدا بهت یه فرصت تازه داده تا همه چیز رو جبران کنی.»

جون کاتر همان خواننده مشهوری است که جانی بعد از جدایی از همسرش با او ازدواج می‌کند. از دور که نگاه کنیم برای این شخصیت کوچک‌ترین ارزشی قائل نخواهیم بود و رابطه عاشقانه‌اش با جانی را هم مذمت خواهیم کرد، اما زندگی جانی را نمی‌شود از دور قضاوت کرد.

حقیقت آن است که جانی را فقط جون می‌تواند باور کند و به معنای واقعی دوست داشته باشد. از این گذشته این ویوین، همسر اول جانی است که او را رها می‌کند نه این‌که جانی در جدایی از او پیشقدم باشد. همان اندازه که ویوین را در این جدایی محق می‌دانیم، می‌توانیم جانی را هم محق بدانیم.

جانی از نظر جون، مرد خوبی است که البته خطا کرده اما راه برگشت به رویش باز است. در نظر ویوین ولی او مایه ننگ مردهاست و در نظر پدر، آدم لاابالی و بی‌عرضه و بی‌سر و پایی است که هیچ ندارد و هیچ نیست. پیداست که جون به او نزدیک‌تر است تا دیگران. جون حتی از خود جانی هم او را بهتر می‌شناسد. جانی کش نماد همه آدم‌های مشهوری است که قربانی شهرت خود می‌شوند. همه آنهایی که طرد و تخطئه‌شان می‌کنیم، نه چون خطاکارند بلکه چون جای آنها نیستیم و نمی‌توانیم هم باشیم.