وقتی مجری خارج می‌زند

آثار نمایشی که تکلیف‌شان روشن است و موفقیت یا عدم موفقیت آنها به عوامل مختلفی از جمله فیلمنامه، نوع کارگردانی، بازیگر و... بستگی دارد، اما موفقیت یا عدم موفقیت یک برنامه ترکیبی بستگی تام به مجری دارد که سکان برنامه را به دست گرفته و آن را هدایت می‌کند.

البته برخی از تهیه‌کنندگان مدتی است برای پایین آوردن میزان آزمون و خطا، از چند مجری در یک برنامه استفاده می‌کنند تا فقط یک مجری، محور برنامه نباشد و توانایی‌ها و ضعف‌های او تمام برنامه را تحت تاثیر قرار ندهد. اما در چنین برنامه‌هایی بازهم یک مجری اصلی وجود دارد که رابط بخش‌های مختلف برنامه به یکدیگر است. از موفق‌ترین برنامه‌هایی با این ساختار می‌توان به برنامه «مردم ایران سلام» و «دو قدم مانده به صبح» اشاره کرد که مجری اصلی برنامه مردم ایران سلام، محمدرضا شهیدی‌فر و مجری اصلی برنامه دوم، محمد صالح علاء بود.

با این مقدمه می‌رویم، سراغ برنامه «صبحی دیگر» که مدتی است از شبکه آموزش پخش می‌شود و در ساختار خواسته از فرم برنامه‌های فوق پیروی کند. اجرای بخش‌های مختلف برنامه صبحی دیگر به عهده مجریان مختلف است، اما مجری اصلی آن نیما کرمی‌ است. اوست که بخش‌های مختلف برنامه را به‌هم پیوند می‌دهد و گاهی در اجرای بخش‌های دیگر هم وارد می‌شود و در بحث شرکت می‌کند و اشکال و عیب کار درست از همین جا آغاز می‌شود. کرمی‌ نوع اجرای خود را دارد. او به اصطلاح تلاش می‌کند مقابل دوربین و با مخاطب راحت باشد و برنامه را صمیمانه اجرا کند. غافل از این‌که این نوع اجرا جایگاه خاص خود را می‌طلبد و از آن نمی‌توان در همه جا استفاده کرد. مثلا مخاطب برای شنیدن مباحث مربوط به خانواده ذهن خود را آماده می‌کند. به همین دلیل در زمان طرح این مباحث نباید مساله یا حرفی اضافه تمرکز او را به‌هم بریزد، اما کرمی‌دقیقا کارش برهم زدن همین تمرکز است.

مثلا مجری بخش خانواده با تسلط کامل با کارشناس وارد بحث می‌شود، اما کرمی‌ معمولا با قطع صحبت کارشناس وارد بحث آنها می‌شود و با نوع بیان خود تلاش می‌کند هیجانی کاذب به برنامه تزریق کند و اینجاست که رشته کلام هم از دست کارشناس و مجری مربوطه و هم بیننده خارجی می‌شود در صورتی‌که در چنین مواقعی تمام عوامل برنامه از جمله مجری اصلی باید فضا را برای تمرکز بیشتر بیننده آماده کنند. این نوع فضاسازی را در برنامه «اردی‌بهشت» هم می‌توان دید.

در این برنامه مجریان کاملا به مباحث اشراف دارند و با آگاهی و تسلط بحث را هدایت می‌کنند. آنها می‌دانند که مباحث تحلیلی و آموزشی به ایجاد هیجانات کاذب احتیاج ندارند.