انتقام شیرین در ویمبلی

فوتبال کاملا بخشی از صنعت سرگرمی در دنیای امروز است و بازیکنان با استفاده از شهرت‌شان قادر به دریافت دستمزدهای کلان هستند اما من نسبت به این شرایط اعتراضی ندارم و دوست دارم همه آنها آینده تضمین شده‌ای داشته باشند. زمانی که من در بایرن بازی می‌کردم بهترین پاداش برای یک پیروزی 10هزار مارک بود و همه ما تصور می‌کردیم این واقعا پول خیلی زیادی است.

بازی در جام جهانی 1966 در 20 سالگی واقعا تجربه خوبی بود. در آن زمان من اولین بازی ملی‌ام را پاییز 1965 انجام داده بودم ولی بهترین بازی من برد 3ـ1 مقابل انگلستان سال 1972 در یک‌چهارم نهایی بازی‌های جام ملت‌های اروپا بود که اولین پیروزی ما در ویمبلی محسوب می‌شد. ما از همه نظر در آن بازی برتر بودیم و از فرصت‌هایمان هم به خوبی استفاده کردیم. گونتر نتزر در آن بازی فوق‌العاده بود و 6 سال بعد از این‌که نتوانستیم آنها را در فینال جام جهانی شکست بدهیم، آنجا انتقام‌مان را گرفتیم.

هواداران مسن بایرن مونیخ حتما باخت 7ـ4 ما را به کایزرسلاترن به یاد دارند، آن هم در حالی که 4ـ1 بازی را جلو افتاده بودیم. در آخرین سال بازی در بایرن هم در خانه 7ـ صفر به شالکه باختیم.

در اوایل بازیگری‌ام هنوز فوتبال نیمه حرفه‌ای در آلمان غربی دنبال می‌شد و بازیکنی مثل اووه زیلر ناچار بود در کنار گلزنی برای هامبورگ و تیم ملی آلمان درکارخانه آدیداس هم کار کند و من هم در اولین فصل بازی در بوندس لیگا در سال 1966 حقوق 2400 مارکی می‌گرفتم و در کنار آن در یک کارخانه نساجی کار می‌کردم. ما در سفرهایمان به عوض هواپیماهای اختصاصی باشگاه، در ترن‌های معمولی می‌خوابیدیم و به جای هتل‌های 5 ستاره در متل‌ها شب را به صبح می‌رساندیم.

قطعا نه، چون من از زندگی در سطح بالای ورزشی لذت می‌بردم و این برایم مهم‌ترین نکته است. من تجربه‌های خوب زیادی از بازی در جام‌های جهانی و قهرمانی در سال 1974 دارم. در عین حال روزهای خوبی با تیم ملی در جام جهانی 1990 داشتم و رئیس کمیته برگزاری جام جهانی 2006 بودم. من به همه دنیا سفر کرده‌ام و با افراد فوق‌العاده‌ای آشنا شده‌ام. هر چند که طبیعی است در هر کاری لحظات سخت و نگران‌کننده‌ای هم وجود داشته باشد.

تقریبا. من توجه کرده بودم که «جیاکینتو فاکتی» دفاع وسط ایتالیا گاهی رو به جلو بازی می‌کند و گل می‌زند و با خودم گفتم شاید بتوانم این کار را به شکل دائم در تیم ملی انجام دهم. البته همیشه این خطر وجود داشت که در ضدحمله‌ها جا بمانیم ولی اگر یک نفر به دفاع اضافه شده بود این خطر از بین می‌رفت. من در دوران نوجوانی یک مهاجم بودم و دروازه راخوب می‌شناختم.

از نگاه یک آلمانی شرایط ورزشگاه‌های ما به مراتب بهتر شده و می‌توانم بگویم از نظر مهندسی ما بهترین ورزشگاه‌ها را در دنیا داریم و من به این موضوع افتخار می‌کنم.

یکی از نکاتی که مرا به بازی در تیم کاسموس نیویورک ترغیب کرد بازی درکنار پله بود.او بهترین بازیکن تمام دوران است و 10 برابر فوتبالیست‌های عادی مهارت داشت و مهم‌تر این‌که خودخواه نبود و تیم را به خوبی هدایت می‌کرد. برزیل 1970 هرگز تکرار نمی‌شود و او در مرکز این تیم بزرگ بود.

نمی‌توان گفت همه چیز در دوران گذشته بهتر بوده است. برای من بازی فوتبال بهتر یا بدتر نشده بلکه فقط متفاوت شده. البته شکی نیست که بازی سریع‌تر و درگیرانه‌تر شده و فضا و زمان تصاحب توپ کمتر شده است. در دهه‌های 1960 و 1970ما همیشه در فکر کوتاه‌ترین راه به دروازه حریف بودیم اما حالا میزان زمان تصاحب توپ مهم است وتاکید همه روی در اختیار گرفتن آن است.

من به «رابرت شوان» فقید خیلی مدیون هستم. او برای سال‌ها مربی شخصی من بود و با من مثل پسر خودش برخورد می‌کرد. البته من باید از «شیک کایوسکی» هم تشکر کنم که مرا به تیم اول بایرن مونیخ راه داد. او تفکرات تاکتیکی خوبی نداشت اما با بازیکنان ارتباط خیلی خوبی داشت و البته من برای «هلموت شوئن» هم احترام خیلی زیادی قائل بودم. او انسان بزرگی بود.