حال ناخوش استیل‌ آذین

در این تیم‌ها که حالا استیل‌آذین به عنوان نمونه بارز آن در لیگ برتر ما فعالیت می‌کند، چون افراد متمول از جیب خرج می‌کنند، این حق را برای خودشان قائلند که کادر فنی را با معیارهای شخصی خودشان انتخاب کنند و بازیکنان هم با اعمال نظر آنها جذب تیم شود.

تا اینجای کار همه چیز طبیعی است،‌ چون اصولا مدیرعامل باشگاه حتی اگر هم از جیب خرج نکند، این حق را دارد که حتی تدارکاتچی‌های تیمش را نیز خودش انتخاب کند، اما اشکال زمانی به وجود می‌آید که در چنین تیم‌هایی، تقریبا هیچ کس به اختیاراتش واقف نیست یا اصولا تعریفی برای افراد و اختیاراتشان وجود ندارد.

وقتی یک سرمربی همچون لوسیانو تومباکوویچ نداند استقلال کاری‌اش تا کجاست،‌ یا زمانی‌که یک مربی همچون افشین پیروانی نداند باید از دستورات سرمربی‌اش پیروی کند یا پیرو مدیرعاملی باشد که پولش را می‌دهد، نتیجه این می‌شود که تیم انسجامش را از دست می‌دهد.

در این شرایط است که می‌شنویم یا می‌خوانیم که دیروز تیم را سرمربی ارنج کرد، امروز مربی آن را می‌چیند و فردا نیز تیم با نظر فلان ستاره تیم به زمین خواهد رفت.

در چنین فضایی، باز هم جای تعجب ندارد وقتی می‌شنویم یا می‌خوانیم که ‌می‌گویند؛ بازیکنان یک روز مشکوک بازی می‌کنند و یک روز غیرمشکوک. به هر حال وقتی تیمی با پشتوانه مالی استیل ‌آذین ، بیشتر ستاره‌های نامی فوتبال ایران را در خود جمع می‌کند، اما در 6 بازی متوالی‌اش نمی‌برد یا در 3 بازی پیاپی فقط می‌بازد یا در یک بازی 5 گل از حریفش می‌خورد، باید هم حق داد به منتقدانی که انگ تبانی می‌زنند به بازیکنان این تیم.

استیل ‌آذین آخرین نمونه از تیم‌های خصوصی فوتبال ماست که درست در همان مسیر همنامانش حرکت می‌کند. در این تیم هم، مثل دیگر تیم‌های خصوصی، نه هیات مدیره معنا دارد، نه سرمربی استقلال دارد و نه بازیکن حد و مرزی برای رفتارش می‌شناسد حتی مدیرعامل هم مدیرعامل نیست، چون مالک باشگاه همه‌کاره باشگاه‌ است. به همین خاطر حتی ردیف کردن 11 فوق ستاره هم نمی‌تواند در 10 بازی بیشتر از 12 امتیاز برای تیم بیاورد. استیل‌آذین با این متد، همچون دیگر تیم‌های خصوصی محکوم به شکست است.

رضا پورعالی
گروه ورزش