این قرآن، فهمیدنی ست

پس ـ در این میان ـ هرکه راهبری شود، برای خویشتن است؛ و هرکه گمراه شود، به زیان خویش گمراه می‌شود؛

و تو ـ هم ـ که وکیل آنها نیستی!

2)‌ کِتابٌ اَنْزَلناهُ اِلَیْکَ مُبارکٌ؛ لِیَدَّ بَرَّوُا ایاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ اُولوُالاَلْبابِ [سوره 38/ آیه 29]

کتاب فرخنده و بابرکتی ست که به سویت فروفرستادیمش؛

تا که در نشانه‌هایش بیندیشند، و خردورزان به «یادمندی» فرابرسند!

که یعنی: این قرآن ـ که مردمی‌ترین کتاب روی زمین است ـ ویژه‌ هیچ گروه و قشر و طبقه‌ای نیست؛ بلکه برای خواندن، مطالعه کردن، فهمیدن، راهبری و راهیابی همه مردمان جهان است:

... اَلْقرآنُ، هُدیً لِلنّاسِ وَ بَیِّناتٍ مِنَ الْهُدی وَ الْفُرْقانِ. [سوره 2/ آیه 185]

قرآن، هدایتگر «مردمان» و بیانگر راهبردها و مرزبندی‌هاست.

این قرآن، خواندنی ست. این قرآن، فهمیدنی ست. «نوشتن» و «خواندن»، دو بال هماهنگ «یک پرواز»اند.

آن نوشته‌ای که خوانده نشود ـ و یا خوب خوانده نشود ـ و منظورش را درنیابند و به کار نگیرند؛

در حقیقت، ‌چیزی معطل مانده و به هدف نارسیده، بیش نیست!

اگر که ما، نتوانیم بدانیم که قرآن چیست، پس از این «نقشه راه»، چگونه و از چه راهی می‌توانیم سردرآوریم؟!

قرآن، معما نیست؛ قرآن، فهمیدنی ست

آیا هیچ آدم اندیشمند و دانایی را دیده‌اید که کتاب «ریاضیات عالی مهندسی» را ـ برای خواندن ـ در اختیار یک آدم معمولی و غیرفنی که اصلا از آن سردرنمی‌آورد، بگذارد؟!...

در حالی که «قرآن» ـ اصلا ـ این‌گونه نیست. از سویی همه را تا آنجایی که می‌شود، به «خواندن» فرامی‌خواند: فَاقْرؤوا، ما تَیَّسَرَ مِنَ الْقرآن!... [سوره 73/ آیه 20]

و از سوی دیگر تاکید می‌کند که در این کتاب کریم، تا آنجا که می‌شده است، گر‌ه‌گشایی و آسان‌سازی شده است: وَلَقَدْ یَسَّرنَا الْقُرآنَ لِلذِّکَرِ، فَهَلْ مِنْ مُدّکِرٍ؟! [سوره 54/ آیه 22]

و آیا انتظار بجایی نیست؟ که بخواهیم: اکنون که این دوره از ماه مبارک رمضان، به «پایان» خویش می‌رسد، بیایید با نگرش و انگیزشی تازه‌تر، خواندن و مطالعه قرآن را ـ از نو ـ «آغاز» کنیم!...