این قرآن، خواندنی‌ست

نوشته‌ای که خوانده نشود، هنوز با «تولد» و «تولید»، فاصله دارد. «نوشتن»، فرآیندی‌ست که طی آن، «نویسنده» ـ به طور مستقیم یا غیرمستقیم ـ در صدد پرده‌برداری و بازگویی و فاش‌گویی منظور و مقصود خویشتن‌ست؛ و «خواندن»، نیز فرآیندی‌ست که با به کارگیری‌اش، «خواننده» سعی می‌کند از منظور و مقصود نویسنده سردرآورد؛ و گفتن ندارد: این فرآیند، اگر که طی نشده باشد، معنایش آن‌ست که ـ هنوز ـ «خواندن» صورت نپذیرفته است!

آن کسی که «می‌خواهد بخواند»، معنای روشن و دقیق آن، این باید باشد که: می‌خواهد سعی کند که از روی «نوشته»، «منظور نویسنده»‌را بفهمد. خواندن، «هجی» کردن نیست؛ خواندن، «فهم» کردن‌ست!

آن کسی که نمی‌داند به کجا می‌رود، در واقع، دارد به «هیچ‌کجا» نمی‌رود؛ و آن کس که نمی‌داند چه می‌خواند، در واقع، دارد «هیچ چیز» نمی‌خواند!...

قرآن، همیشه خدا ـ بارها و بارها، و در همه جا ـ خوانندگان خود را، به تانی و تامل و توجه و تفکر و تدبر، می‌خواند؛ و ما، برای ارتباط و نسبت پیدا کردن با این کتاب کریم، هیچ چاره‌ای نداریم؛ مگر این که ، اول از همه: از راه‌ها و روش‌های پیشنهادی آن، سردربیاوریم؛ و آن گاه: قانونمند و روشمند، آنها را به کار گیریم و به جایی برسیم... اللهم غیر سوء حالنا، بحسن حالک!...