مجری دل‌های بچه‌ها

 در دوران دفاع مقدس برای بچه‌ها از صبر و شجاعت پدرانشان گفت تا به آنها افتخار کنند. هنوز هم خیلی از بزرگ‌ترها دلشان برای اجرای مجریان قدیمی تنگ می‌شود. آن صداهایی که سرشار از خاطره و عشق و صمیمیت بود، آن مجریانی که از اعماق وجودشان حرف برای گفتن داشتند و در کار اجرا هیچ نویسنده‌ای به کمکشان نمی‌آمد تا از ایده‌آل‌ها بگویند و همیشه حرف دل بود و هر آنچه که باید باشد.

رضایی از آینده بچه‌ها نگران بود و همیشه دلش برای بچه‌ها می‌تپید. در طول زمان فعالیتش برای گروه کودک و نوجوان از هیچ تلاشی برای همدلی با بچه‌ها دریغ نکرد.

اما آیا امروز بچه‌ها خبر دارند که همان الهه رضایی در سکوت مطلق درد می‌کشد؟ درد از فشارهای کاری گذشته که امروز مانع حرکت او شده‌اند تا جایی که تیغ جراحی به کمکش آمده بلکه حرکت را دوباره به او برگرداند و آیا حالا کسی می‌داند تا از او دلجویی کند یا ما مثل همیشه زود مهربانی‌ها را فراموش می‌کنیم.

رضایی هیچ گله‌ای ندارد، چون همیشه کم توقع بود و هست اما حس مهربانی هر ایرانی ایجاب می‌کند که قدردان زحمات همه هنرمندانش باشد و این مهم را بارها ثابت کرده‌اند.

دلجویی از این مجری به یاد خاطرات گذشته حتما در اولویت برنامه بچه‌ها قرار می‌گیرد.

و اما رسانه شاید هنرمندان زیادی را در دل خود پرورانده باشد که در این میان هنرمندان ماندگار با آثار فاخر محدود بوده‌اند، امید که هیچ‌گاه یاد و خاطره هیچ هنرمندی به دفتر خاطرات ناگشوده‌‌‌ای منتقل نشود. با آرزوی سلامت و بهبود برای الهه رضایی عزیز.