تغذیه و سلامت دهان

استفاده صحیح از مواد غذایی علاوه بر فوایدی که برای سلامت و پیشگیری از بیماری‌های کلی بدن دارد می‌تواند اثر مستقیمی روی پیشرفت پوسیدگی و دوره‌های متناوب فعالیت باکتری‌ها داشته باشد.

تغذیه مناسب و مدیریت آن می‌تواند علاوه بر کمک به سلامت عمومی به سیستم ایمنی بدن کمک کند تا شیوع بیماری‌های دهان و دندان مثل پوسیدگی و بیماری‌های پریودنتال کاهش یابد.

کاهش مصرف ویتامین C و کلسیم به دلیل تغذیه بد می‌تواند با بیماری‌های لثه ارتباط داشته باشد، به طوری که تحقیقات متعدد نشان داده‌اند مردان و زنانی که میزان مصرف کلسیم روزانه کمتر از حد طبیعی دارند (که مقدار آن برای مصرف روزانه 500 میلی گرم است) استعداد دوبرابری برای ابتلا به بیماری‌های لثه دارند.

ارتباط بین کلسیم و بیماری‌های لثه به دلیل نقش کلسیم در تراکم استخوان است که دندان را حمایت می‌کند.

کلسیم همچنین برای سلامت دندانی و انقباضات عضلانی و سایر اعمال حیاتی بدن ضروری است. نقش ویتامین C به عنوان یک آنتی‌اکسیدان هم در نگهداری و تولید بافت نرم نقش عمده‌ای دارد.

اگر میزان مصرف روزانه ویتامین C کمتر از 60میلی‌گرم شود شانس ابتلا به بیماری‌های لثه تا حد 5‌‌‌/‌‌‌1 برابر افزایش می‌یابد. مقادیر سرشار ویتامین C در میوه‌های تازه یافت می‌شود.

بیماری‌های پریودنتال (بیماری‌های لثه و ساختمان‌های نگهدارنده دندان)، بیماری عفونی است که به دلیل تجمع باکتری‌ها در حفرات بین دندان و لثه ایجاد می‌شود.

استفاده مناسب از ویتامین‌ها و املاح مورد نیاز بدن علاوه بر پیشگیری از این بیماری‌ها می‌توانند در کنترل و درمان آنها نیز کمک‌کننده باشند.

استفاده از مواد غذایی نیازمند مدیریت است و مواد غذایی قندی و پر حجم می‌توانند سلامتی مارا در درازمدت تحت‌تاثیر قرار دهند.

مواد غذایی قندی سوخت مورد نیاز باکتری‌های ایجادکننده پوسیدگی را تامین می‌کنند.

همان طور که در مباحث پوسیدگی عنوان شد کاهش کلی استفاده از این مواد، کاهش تعداد دفعات استفاده از این مواد و استفاده از مسواک و نخ زدن دندان‌ها می‌توانند چرخه ایجاد پوسیدگی را مختل کرده یا سرعت ایجاد و پیشرفت آن را کاهش دهند و حتی در مواردی آن را متوقف کنند.