تنها صداست که می‌ماند

«... بعضی وقت‌ها نگاهم به روزنامه می‌افته در بعضی از ستون‌هایش حرف از خواننده‌ها، بازیگرها، پولدارها و... هست. شاید اونها از من خیلی بیشتر زحمت کشیدن. یعنی اونا از 6 صبح تا 30‌/‌23 شب بالای ساختمان کار کردند بعد هم آن موقع شب که برگشتند خانه تازه دیدن این وقت شب که همه خوابند نمی‌شود تمرین کرد و حالا این جوری شده‌اند؟ هر شب آن وقت به خودم می‌گویم خدایا چه جوری تمرین کنم؟ به خاطر همین مجبورم چشمام فقط به نت باشد و توی دلم زمزمه کنم. به خودم می‌آیم و می‌بینم صبح شده و باید بروم دنبال کارگری و بدبختی. حین کار صدامو سر می‌دادم یکی می‌گفت به‌به، یکی می‌گفت حالت خوش‌ها! اوستا هم می‌گفت ببر صدات رو. آره ما کارگرهای بیچاره نه صدایمان به کسی می‌رسد نه اسم‌مان توی روزنامه چاپ می‌شود... تا الان شده به خاطر ماهی 20 هزار تومن شهریه کلاس آواز، استاد جلوی 10 نفر بهت بگوید برو هر وقت پول داشتی بیا. من دو سال است که به سبک احسان خواجه امیری می‌خوانم چون از ته دل دوستش دارم. می‌دونی چرا؟ چون یک آشنای پدر بیامرز به دروغ یک پولی از ما گرفت تا ما را ببرد یک دقیقه داش احسانو ببینیم. در تهران پول‌مان که رفت هیچ، آشنای نامرد هم نشانی یک میدانی را داد که دورش چند تا کارگر مثل خودم نشسته بودن. من هم یک ماه علاف داش احسان شدم و آخرش همه پس‌اندازم تمام شد و برگشتم سر جای اولم. از طرف من از داش محسن چاووشی یک سوال بکنید که دست خیلی‌ها را گرفته و باهاشون آواز خوانده، یعنی نمی‌شود یکبار دست ما را هم و بگیرد بال و پرمان بدهد؟ یعنی شما فقط باید از آدم معروف‌ها حرف بزنید؟ پس من حسین چه می‌شوم؟ چون پول ندارم تا آخر عمر باید حسرت این چیزها را بخورم؟ همیشه عشقم این است که یک روزی با محسن چاووشی بخوانم، اما این حسرتی است که به دلم می‌ماند. کاش بشود کسی به داد من برسد. کاش کسی دست مرا بگیرد. من استعدادش را دارم. صدایش را هم دارم... کاش بتوانید یک کاری برای ما بکنید...

خب شترگاوپلنگی‌ها امیدوارم کسی صدای حسین را بشنود و جوابش را بدهد. ما فقط می‌توانستیم نامه‌اش را چاپ کنیم. امیدوارم با این کار گشایشی در کارش حاصل شده باشد. تا هفته بعد درود و بدرود.