دانستن و ندانستن

«آن کس که در درون او، چیزی از قرآن را نشود یافت؛ به مانند خانه‌ای ست خراب شده!»

کتابی کریم ـ‌ با کلامی یکتا و بی‌تا، از آفرینشگری یکتا و بی‌تا؛

که هیچ کلام وکتابی را، به آن ریشه‌داری و فراگیری، در هیچ زمان و مکانی نمی‌شود یافت و دریافت.

آن که با این کتاب برتر و برتری آفرین، در راه آمده و به راه افتاده باشد؛ قادر می‌تواند شد ـ خلاقانه و مقتدرانه ـ به برتری‌ها رسید و برتری‌ها آفرید.

و برای این کار، هیچ چاره‌ای نیست ـ مگر آن که خویشتن الاهی/ انسانی خویش را، در موضع‌ برتر فهمی و برترنگری ببینیم و، بنگریم و، فهم کنیم؛ و از نگاه‌های پیش پا افتاده معمولی فراتر رویم و بگذریم، و به واکاوی فهم‌ها و فکرت‌های بلیغ‌تر و عمیق‌تر فرا برسیم؛ که تا شاید، بتوانیم ـ به قدر مقدور ـ از لایه‌های متوالی و متعالی این کتاب معطل مانده، سر درآورد!...

***

توانمندی و توانایی ـ که ریشه در دانشمندی و دانایی دارد ـ راه سرراست رسیدن به بهشت برین است.

نمی‌شود ندانست و آرام گرفت؛ نمی‌شود نفهمید و، به مقصد و مقصود رسید.

این،‌ آن پرسش شگفتی‌آفرین و جهانی قرآن‌ست؛ که همیشه خدا، در پیش روی دیدگان و دل‌های‌ ‌ماست. پرسشی که پاسخی ژرف و پهناور را ـ هم ـ در درون خویش، در پی دارد:

هل یستوی الذین یعلمون، والذین لایعلمون؟! ]سوره 39 آیه 9]

و مگر دانایان، با نادانان، همسنگ‌اند؟!...

که یعنی:

نمی‌شود ندانست و پاسخی اصولی و اساسی برای قرآن نداشت؛

و در عین حال ...

با این کتاب کریم همراه شد و با آن به سر برد و از لایه‌های عمیق آیه های الاهی سر درآورد!